من خستگی ناپذیرترین خسته‌ی خسته‌های جهانم.

نامهربانیم، همه‌مان پرت شده‌ایم ته دره‌ی جهنم بی‌مهری.

یا تقصیر ایرانه و یا خونواده‌م، فقط میدونم تقصیر من نیست.

رنگ.

مرواریدای توی صدف چشمامو قورت می‌دم. این هوایی که شکل باد بغض می‌پیچه تو گلومم تف می‌کنم. گل تنهایی که سبز شده وسط دلمم، چاره‌ای ندارم، بهش آب میدم. گناه داره بدمش دست این آدما آخه. حالا اینا رو بیخیال، می‌شینیم خیالات صاف و صوف می‌چینیم برا آینده‌ای که نیست و آجراشو کج‌و‌کوله می‌چینیم روی هم که از سرمون رد شه فقط. تلاش می‌کنیم حتی اگه ته همه‌ تلاشامون غروب شه. اراده‌مونو کوه می‌کنیم ولی دل می‌بندیم، چون ما کوه نیستیم آدمیم. از کلاغا می‌ترسیم و به پرواز قوها فکر می‌کنیم. می‌دونی، چتر خستگی و بی‌ذوقی سایه زده رو زمین آفتابی زندگیمونا، ولی ما ها با یه بیخیال جمعش می‌کنیم. ما قوی‌ایم.