و بازم از خودم می‌پرسم. تو، با زندگیت چی‌ کار کردی لعنتی؟ چی‌ کار کردی؟

سخته ولی تو بخند تا خیسی چشمات پیروز نشن.

از مرگ آدم‌ها خسته‌ام. بس‌ است. دیگر بس است.

حالا که اینطور است، از این به بعد من هم می‌خندم.

معنی رفاه‌ اجتماعی در ممالک شرقی و غربی و میانی.

اینجا مریضه، جهان فاسد مردمه، قتلگاه آرزو‌های خفته‌ست. حالا غروب شده و دست نوازش به سر خودم می‌کشم که اینجا "شهریه که همشون مسافرن، چمدونا رو بستن و همیشه حاضرن." منم از همین مردمم، می‌خوام اینجا رو ول کنم و برم. الان برم، نه وقتی که روحم پیر شد و چشمام خمار و اسیر شد. الان برم، نه وقتی که جنگ تموم شد، نه وقتی خبرا ضد و نقیض شد، نه اونموقعی که زیر پام خالی و خون رقیقم غلیظ شد. من باید هرچه‌زودتر برم.

میگم، اگه رفتم واسم مشکی نپوشید. خاکستری بپوشید و همین دیگه.

مامان ببخشید که انقد راحت به غم باخت دادم.

دنبال دست هایت بگرد و خود را نجات بده. کسی نمی‌آید.