حقیرانه بود، قبول دارم. تکیه به دیوار زندگی‌ای زده بودم که دیوار نبود که، تار عنکبوت بود. با یک فوت وا می‌رفت و این پاهای خسته چه کوه‌هایی بودند که برجا ماندند. ماندند و رها نکردند و فعل رفتن صرف نکردند. هرکه دور گردون یک دو روزی بر مرادش نرفت و دنیا و دود و سوختن او را نساخت رفت. رفت و رفت و رفت. آدم‌ها آدمند دیگر. ما انگاری آدم نبودیم ولی.
آدم رها می‌کند و رها می‌شود و رها، رها، رها. آزاد و ما برای ما. کسی نیست. ماها خودمانیم. به هم برسیم و نرسیم دست‌آخر نتیجه می‌شود هجر و فراق و اشک. تنهایی همیشه بَرَنده‌تر است، بُرَنده‌تر است. نامه‌ی آخرم باشد و آخر نامه‌ام. سلام بی‌وجود. تنهایی زندگی را بمیر. خدا نگهت دارد تا این خرافه‌ی دنیای دیگر.