جهان. تو نیز گوشه ای از این دنیا، بر روی گوشه ای از کاغذ، برایم چیزی بنویس. چیزی شبیه به ابراز دلتنگی. بنویس و ایمان داشته باش که انرژی کلمات به سمت گیرنده باز می‌گردد.

آدم‌هایی که احساساتمون رو لمس می‌کنن می‌تونن تا ابد جایی در کنجِ وجودمون برای خودشون زندگی کنن...

ممنونم جهان.

جهان به یادت چنگ میزنم، و خاطراتمون رو مرور کنم. لطفا توی قلبم پر رنگ بمون. پر رنگ بمون و اجازه بده برات پررنگ ترین آدم بمونم. واست نوشته بودم اجازه نده این فاصله باعث بشه من رو فراموش کنی. پس لطفا منو به یاد بیار، و در یادت نگه دار.

عزيزم اگر فرصتی نشد تا دوباره ببينمت هميشه يادم باش! ياد تفاوت ها و و شباهت هایی كه با هم داشتيم باش. می خواستم برايت نامه ای ننويسم اما بعد دلم خواست پاسخی از جانب تو داشته باشم. برايم چيزی بنويس. نامه ای،يك بيت شعر عاشقانه ای، از احوالاتت، از ترس هایت، خواب هايی كه می بينی، قوه ی تخيلت، از اتم ها، از مرگ، كارهايی كه دوست داری انجام بدهی،از من بنويس. برايم چيزی بنويس، قبل از تمام شدن! -پوریا

تو اتفاقی وارد زندگی‌ای شدی که به آن افتخار نمی‌کردم. از آن روز به بعد چیزی در من شروع به تغییر کرد. «بهتر نفس می‌کشیدم، از چیزهای کمتری متنفر بودم و هر چه را که شایسته‌اش بود، آزادانه تحسین می‌کردم.» آلبر کامو

جهان. ما باهم خندیدیم و گریه کردیم، دور شدیم و نزدیک شدیم، قهر کردیم و برگشتیم، ناراحت شدیم، اما ناراحت نموندیم.

جهان ما با هم بزرگ شدیم. و حالا اون میره، من نتونستم قبل از رفتنش ببینمش، غمگین و اشکی ام. دلتنگ میشم و قلبم درد می‌کنه. دوس ندارم دل بکنم.

برايم بنويس. با خواندن حرف‌های درهم و برهمت چیز‌های قشنگی دست‌گیرم می‌شود.