جهان. ما باهم خندیدیم و گریه کردیم، دور شدیم و نزدیک شدیم، قهر کردیم و برگشتیم، ناراحت شدیم، اما ناراحت نموندیم.

جهان ما با هم بزرگ شدیم. و حالا اون میره، من نتونستم قبل از رفتنش ببینمش، غمگین و اشکی ام. دلتنگ میشم و قلبم درد می‌کنه. دوس ندارم دل بکنم.

برايم بنويس. با خواندن حرف‌های درهم و برهمت چیز‌های قشنگی دست‌گیرم می‌شود.

جهان؟ ای کاش دست کم یکبار سردی دستام توی این هوا رو، تو گرم کرده ‌بودی، و من بدون حسرت دل می‌کندم.

جهان. احساس میکنم هنوز هم جا دارم که دوستت داشته باشم و برای تو بتپم.

عزیزم، و تو تنها کسی هستی که برای دوس داشتَنَت هیچ تردیدی ندارم، و خجالت نمی‌کشم.

وقتی که خیلی غمگینم، نوشتن برای تو قلبم رو تسکین میده جهان.

جهان، همیشه از نگاهم حقایق رو بخون.

راستی کی می‌آیی؟ برایم بنویس. قربانت بروم. اگر بیایی از خوشی پر می‌گیرم. اگر بیایی زندگی می‌کنم. می‌بوسمت از صبح تا شب. می‌بوسمت از سرتاپا. می‌بوسمت. سینه‌ات آرامگاه من‌ست. آغوشت جایی‌ست که مرا به خواب راحت و بی‌دغدغه و بی‌اضطراب و بی‌غم می‌خواند. اگر داد بزنم صدایم آسمان را پاره می‌کند. آن‌قدر از عشق به تو و از میل به تو و از درد تو پُرم که اگر داد بزنم صدایم آسمان را پاره‌پاره می‌کند. شاهی، نازنینم، عمرم، نفسم، روحم، جانم. دوستت دارم. -نامه فروغ فرخزاد به ابراهیم گلستان‌

جهان. اون واقعا منو نا امید می‌کنه..