_خواب خاکستری #کتاب

جهان. دوباره بعد از سالها، در قلبم رو باز کردم و به یاد آوردمت. حالا من لیلیِ سینه چاکِ تو ام.

- از گلوی شما لیلی در این شب های طولانی پاییز باید مُرد...

نه جهان. لیلی ات در همین شب های پاییز، دوباره عاشقِ تو شد و تو را در درونش زنده کرد. پس لطفا برایِ او، برای او که تنها کسی است که برای تو انتظار می‌کشد، زنده بمان. جهان عزیزم، جهان من، اگر نیایی، و اگر بیایی و نخواهی که بمانی، این بار لیلی‌ست که مرگ را در این شب های پاییز در بغل می گیرد.

دردِ تو بود، اما قلبِ من فشرده میشد.

ببخشید. ببخشید که انقدر اذیتت کردم

اسرار غمش گفتم در سینه نگه‌دارم! رسوای جهانم کرد این رنگ پریدن‌ها مولانا

چنان مشتاقم ای دلبر به دیدارت که از دوری برآید از دلم آهی بسوزد هفت دریا را... سعدی

-قريبٌ من القلب و لو بيننا ألف بلد به قلبم نزديکی حتی اگر بينمان هزار شهر فاصله باشد.

كتَبْنا من الأمل وَ كلامُنا تُنبِت. از اُمید نوشتیم و «کلمات‌مان» جوانه زدند.‌.

آخ. کاش با تو یکی خاطره نداشتم. حالمو به هم می‌زنی. کاش می‌تونستم گذشتمو پاک کنم، تو یکی از همون لکه نحسای زندگیمی، که توی همون لحظاتی که کنار هم بودیم، احساسِ خوب مصنوعی ای بهم می دادی، ولی بعدش... ولی الان. کاش فراموشم کنی، و یادت بره. کاش چیزایی که منو یادت میندازه رو از بین ببری. کاش من برات لنگه ی نحس نباشم، اما خاطره ی خوبی باشم که فراموشم کردی و گذاشتی توی همون گذشته بمونم. کاش چیزای بینمون، بین ما بمونه، و جایی گفته نشه. لطفا به یادم نیار، و لطفا به یادم نیا. بزار فراموشت کنم. بزار از یاد ببرمت. لطفا؟