جهان، انگار غصه یه نوع غذاست، که هرچی می خورم سیر نمیشم، و اونقدر در برابرش سست عنصرم، که می تونم غصه های بقیه رو هم بخورم.

"زخمی که تو بهم میزدی، عمیق بود"

خیلی مظلومه.

احساست رو درک می‌کنم، و نمیخوام با رفتارم تو رو اذیت کنم.

جهان عزیزم. برایم بگو چگونه در نبود من، دستانت را در سرمای زمستان گرم می کنی؟

جوادی: ما مناسب ترین آدم های ممکن بودیم برای هم، که توی نامناسب ترین زمان ممکن برخوردیم به هم! تو خسته بودی از زخم های روی تنت، من خسته از مرهم گذاشتن روی تن زخمی آدم ها و نماندنشان..

تنها نمیرم، همراه من بیا.

چشم رو هم بزار لیلی ، چشماتو ببند و بزار ارامش تورو بغل کنه و ضربان قلبتو پایین بیاره ، بزار برای یه بارم که شده فکر کنی همه چی درست شده و تو الان داری از ته دلت میخندی، چشماتو ببند و تو تاریکی پشت پلکات غرق شو ، حس کن وسط یه داستان کلاسیک تو قرن‌ها قبلی ، تصور کن با یه اهنگ فرانسوی میرقصی و دفتر نقاشی قدیمیتو نگاه میکنی ، غرق‌شو لیلی ، غرق تاریکی پشت پلکات .

ولی من دوس ندارم تو قلبم رو لمس کنی

از یه جا موندن بدم میاد جهان، امروز شریفی گفت یه جا ایستادن ینی مرگ. به نظر من که راست میگه. اگه آب هم ساکن بمونه یه جا و حرکت نکنه گنده میشه. گَنده شدم جهان؟نه؟ کاش حرکت کنم، جاری و زلال بشم.

- من عاشق تصور کردنم! +منم یه وقتایی داشتنتو تصور می‌کنم.

حالا مث چی هم خوشحال میشما، ولی نمیدونم این مقاومت واسه چیه؟