میدونم کمم برات.

جهان تو تنها کسی هستی که وجودت همیشه منو خوشحال میکنه.

جهان، به رفتن و ترک کردن عادت کردم. به فراموش کردن و فراموش شدن.

رفتن مزه ی بدی میده جهان.

انگشتامو بین انگشتات جا بده.

منو توی بغلت چفت کن.

دوسم داشته باش.

-می ترسم بهت صدمه بزنم لیلی. +صدمه ای نزدی تا الان، تلخی نبودنت و شیرینی بودنتو بهم فهموندی. و واقعا بودنت حس قشنگیه که تا الان با هیچ کس و هیچ چیزی تجربش نکرده بودم. و نبودنت بدترین دردی بوده که تا الان داشتم.

اونجایی ام که می دونم دارم اشتباه می کنم، اما اشتباهم رو دوس دارم.

جهان؟ چیزی بگو، حرفی بزن، کاری بکن، و نجاتم بده.

حتی اگر با تو مخالف باشم، در جبهه‌ی تو می‌مانم! پس نترس... -نامه آلبرکامو به ماریا کاسارس