جهان، به رفتن و ترک کردن عادت کردم. به فراموش کردن و فراموش شدن.

رفتن مزه ی بدی میده جهان.

انگشتامو بین انگشتات جا بده.

منو توی بغلت چفت کن.

دوسم داشته باش.

-می ترسم بهت صدمه بزنم لیلی. +صدمه ای نزدی تا الان، تلخی نبودنت و شیرینی بودنتو بهم فهموندی. و واقعا بودنت حس قشنگیه که تا الان با هیچ کس و هیچ چیزی تجربش نکرده بودم. و نبودنت بدترین دردی بوده که تا الان داشتم.

اونجایی ام که می دونم دارم اشتباه می کنم، اما اشتباهم رو دوس دارم.

جهان؟ چیزی بگو، حرفی بزن، کاری بکن، و نجاتم بده.

حتی اگر با تو مخالف باشم، در جبهه‌ی تو می‌مانم! پس نترس... -نامه آلبرکامو به ماریا کاسارس

جهان، با قدرت در برابر ورود تو می جنگم، و پَست می زنم. ازت فرار می کنم و پَست می‌زنم، می رونمت و پَست میزنم، نمی‌خوام در برابر تو و قلبم تسلیم بشم،‌ پس پَسِت می زنم.

تو رو از دور، دلم دید اما... نمی دونست چه سرابی دیده.