امکان نداره حسه تو از یاد این خونه بره.

مرا ببر به چشمانت!

فری: احتياج دارم دقيقه‌های متوالی بوسيده شم، توی آغوشی فشرده شم، بی‌دليل اسم صدا كنم و جانم بشنوم، فاصله‌ی بين انگشتام با انگشت هایی پر شه، چشم ببندم و پلک هام بوسيده شن، روی پاهايی بشينم و سرم روی شانه‌ای باشه،دستی به پشتم كشيده شه و تاب موهام نوازش شن.احتياج دارم بدون نفس بوسيده شم.

خواستم دور شوم از همه، حتی ز جهانم؛

و من اکنون به دست‌های مهربانت برای بیرون آمدن از این خلاء نیاز دارم.

بیا؛ بیا و اندوه درون چشم‌هایم را تسکین بده.

تینا: ‏«چرا چیزی نگفتم؟ چه فرقی می‌کرد که این حرف‌ها را به تو می‌زدم یا به دیوار اتاقم؟ به جز اینکه دیوار رنج اضافه‌ای بر دوشم نمی‌گذارد و چیزی را خراب‌تر نمی‌کند.»

«و زخم برای هيچ‌کس؛ جز صاحبش دردی ندارد!»

در قنوت خود دعا کردم فراموشت کنم، حاجتم در سجده اما دیدن روی تو شد!

تن رعشه گرفتیم که با غیر نشسته است... _حامد عسکری