خدایا؟ تو میتونی آدما رو از کاری که کردن پشیمون کنی

جهان؟ من خیلی دوسش دارم، ولی دلم نمیخواد دلیلم برای ادامه ی زندگی، و انگیزه برای تلاشم اون باشه. نمیخوام چون درست نیست.. نمیخوام چون غیر ممکنه، و من امیدی برای ممکن شدنش ندارم.

تو واسم یه آرزوی دوری.

من خیلی خوشکل و قشنگم

جهان، از این برگشتن بی حاصل چه سود؟ دلم رفتن میخواد. رفتن و گور و گم شدن.

آخرین باری که خوشحال بودی کی بود؟

اگه میوه بودی، همون میوه ی ممنوعه ای میشدی که با دست زدن بهت، از بالا پرت بشم پایین.

اگه عنصر بودی، آتش زیر خاکستر میشدی ، که هر دفعه باد میومد و زیر و روت میکرد و شعله می کشیدی..

جهان توی همون ثانیه هایی که از ترک شدن می‌ترسیدم، و میگفتم که نمیتونم دووم بیارم، ترک شدم و دووم آوردم.

نه نباید بهت امیدوار باشم.

جهان، ما، دو تا خط موازی ایم، که نه هم مسیر میشیم و نه هم داستان.

همه‌ی زنان با حضور زنی دیگر فراموش نمی‌شوند! زنی وجود دارد که اگر گم شد، تمام زندگی‌ات را برای جمع کردن چهره‌اش از صدها زنِ دیگر، می‌گذرانی و پیدایش نمیکنی. نزار قبانی