از این که بعضی از رازهایم را با تو در میان گذاشته‌ام پشیمانم. کاش می‌شد زمان را به عقب برگردانم و جای تمام آن‌ حرف‌ها، سکوت کنم و سرمست باشم از این‌که چهره‌ی واقعی تورا دیده‌ام. کاش این توانایی را داشتم قبل از شکل‌گیری هر گونه ارتباطی، به دنیای ذهنی آدم‌ها راه پیدا می‌کردم و خود واقعی‌شان را می‌دیدم.

اشتراکات زیادی باهم داریم

جهان، لطفا دوسم نداشته باش، تا کمتر صدمه ببینی

و عمق عشق هیچ گاه فهمیده نمیشود مگر در زمان فراق... -جبران‌خلیل‌جبران

می‌روم "امید‌" هارا در باغچه، زیر نور ماه خاک می‌کنم.

به یاد یاری، خوشا قطره اشکی به سوز عشقی، خوشا زندگانی؛

این‌ها را برای کسی که از دست داده‌ای می‌نویسی؟ نه، این‌هارا برای کسی می‌نویسم که هرگز به‌دستش نیاوردم، هرگز طعم با او بودن را نچشیدم، و هرگز اورا نداشتم.

به قلبش اشاره کرد و گفت: اینجا گورستان خاطرات بسیاری‌است؛ سالهاست عشق را اینجا دفن کرده‌ام.

کشش چو نبود از آن سو چه سود کوشيدن؟ -حافظ

گمونم هنوزم بهت احساس تعلق دارم جهان.

جهانِ فراموش شده ی من..