وقتی آمالگام و میکس میکنم تا به ارتعاش برسه، به این فکر میکنم که اگه رنه دکارت هنوز زنده بود، در مورد این روشای ترمیمی جسمانی چه نظریۀ فلسفیای داشت؟
همونطور که با صدای مته یه نت جدید از اون فرد تو ذهنم مینوازم، به یاد میارم که پرالیدوکسیم تو دستۀ داروهای آنتیدوت یا پادزهره، پس اگه عشق یه زهر سمیِ، چرا هیچ دارویی براش وجود نداره؟
عشق، شبیه یک کلاف کامواست.
نه از آن جنسهای مرتب و صاف، بلکه از همانهایی که از گوشهی جعبه بیرون زدهاند، پرگره و بینظم. هر رشتهاش، مسیر دل را دنبال میکند. میپیچد، گم میشود، دوباره پیدا میشود. گاهی انگار رشتهها در هم گره میخورند، گاه آنقدر نرم با هم کنار میآیند که دیگر تشخیصشان ممکن نیست.
و در ذهن، عشق مانند همین کلاف است. وقتی یاد عشق میافتد، هر فکر دیگری آرام آرام دورش میپیچد و ذهن، ناخواسته گرمبافتهی او میشود.
مرگ در اثر فشار بار تودهای عظیم از احساسات گیرافتاده در پس پردۀ تصمیمات غیرمنطقیِ ناعادلانه. برای وقت خریدن، برای حتی یک روز اضافهتر زندگی کردن؛ اما به چه قیمت؟
دانلود
