سکوت توی حلقش پرید.

حالا کجا میخوای قایم بشی؟

مسجد می‌خوام ، امیدوارم تهران برف بباره ، توی راه بمونم و مجبور بشم به مسجد پناه ببرم ، کنار بخاری یک جای خالی باشه

قلب کودکانه و سرکش و امیدوار من

این اتصال و این تنهایی ، در یک زمان . نگاه کن من رو ، ما همه ترسیده ایم ما همه ترسیده ایم ، همه شبیه بهم

″ کلمات ترکم می‌کردند ″

هرمان هسه یجایی تو کتاب دلتنگی ها و پرسه ها میگه گاهی شک میکنم هیچ آدمی بتونه طبیعت رو به اندازه ای که من زیبا می‌بینم زیبا ادراک کنه

از کنار گلدونی که پر از برف و یخ شده بود گذشتم و گفتم هی امیدوارم دووم بیاری

بی وقفه احساس بیهودگی میکنم از ساعتی که بیدار می‌شوم تا آخرین لحظه ای که هوشیارم زندگی خالیست ، کلمات متظاهر و پوچند حادثه ها بدون دلیل و بهم ریخته به نظر می‌رسند بی وقفه احساس بیهودگی میکنم زیبایی برف های تازه ، نظم قدم های کلاغ روی یخ ، نفس متراکمم که مثل شبح کوچکی از دهانم خارج می‌شود هیچ چیز حیات را در وجودم برنمی انگیزد (نمی نویسم؛ نمی نویسم و احساس بیهودگی میکنم )