هرمان هسه یجایی تو کتاب دلتنگی ها و پرسه ها میگه گاهی شک میکنم هیچ آدمی بتونه طبیعت رو به اندازه ای که من زیبا می‌بینم زیبا ادراک کنه

از کنار گلدونی که پر از برف و یخ شده بود گذشتم و گفتم هی امیدوارم دووم بیاری

بی وقفه احساس بیهودگی میکنم از ساعتی که بیدار می‌شوم تا آخرین لحظه ای که هوشیارم زندگی خالیست ، کلمات متظاهر و پوچند حادثه ها بدون دلیل و بهم ریخته به نظر می‌رسند بی وقفه احساس بیهودگی میکنم زیبایی برف های تازه ، نظم قدم های کلاغ روی یخ ، نفس متراکمم که مثل شبح کوچکی از دهانم خارج می‌شود هیچ چیز حیات را در وجودم برنمی انگیزد (نمی نویسم؛ نمی نویسم و احساس بیهودگی میکنم )

این زیباییِ معصومانۀ برف ،

و الآن یأتی الحزن

و حالاست که غم می آید

مأ الذی یفعل الناس العادیون عندما یحزنون؟

و وفاداریِ تو به این غم