گفتا چه کسی بود تو را شعر بیاموخت؟ گفتم به خدا،‌ زلف تو وُ ناز تو وُ چشم خمارت...

تمام خودکارهایش را بوسیدم .. ( :

عشق...

کاندر زبان نگنجد....

انسان تنها جانداریست که قادر است از فکر زیاد بمیرد.

زندگی همین بود!همین

تو در آغوش سرو خویش و من‌ ، خالی‌ست آغوشم :)

برون ز خویش کجا میروی؟ جهان خالیست . . .

به بعضیام باید گفت : تو خورشید منی پس چرا به همه میتابی ؟! :)

💙

یجا خوندم نوشته بود : بدی‌ـه بیش از حد دوست داشتن یه آدم اینه که وقتی حواسش بهت نیست حس میکنی کل دنیا ازت متنفره‌ ! آدما وقتی عاشق میشن ؛ تموم دنیاشون وجود ینفر میشه. با نادیده گرفتن کسی که دوستتون داره‌ ، دنیای آدما رو تاریک نکنین.

_ ‏یه‌جایی شاملو میگه: «من در بی‌حوصلگی‌هایم، با تو زندگی‌ها کرده‌ام» و چه شبایی که تو زندگیمون، حوصله هیچ‌ بنی‌بشری رو نداشتیم، ولی وسطِ همون بی‌حوصلگی، غرقِ فکر و خیالِ یه‌آدم‌ بودیم...