شبی که از تو بیدارم در کوچهها میگَردم و چراغ برق سر کوچهها را خاموش میکنم. کوچهها از تنهایی و تاریکی میترسند. من می روم و کنار کوچه میمانم و آواز میخوانم. کوچههایی که تو از آنها گذشتهای. کوچههایی که همانجا ماندهاند در انتظار که دوباره از آنها گذر کنی.
محبوب من! اشیاء گفتوگوی ما در این کوچه مانده است؛ تو و ملحقاتِ دل دوانیها، تو و عاشقی که صدایش را در این کوچه پیدا کرده است.
#محمد_صالح_علاء
