میان این همه بی‌کرانگی، قامت تو کوچک است.
اما ایستادنت، باشکوه‌تر از هر بی‌کرانگی!
ما از واژه هایی ساخته شده‌ایم که داستانِ بودنمان را روایت می‌کنند. هر انسان، روایتی است که در دیگری ادامه پیدا می‌کند. ما فقط زمانی يك قطعه کامل میشویم که کسی ما را بخواند، بشنود یا به یاد بیاورد.
.
چشم‌هایش شاعری بود و کمالش عشق بود
در نگاهش شعر حافظ، شعر بی‌مقدار بود
- راحم تبریزی