آدمها هم قطعا انجامش میدن

To the wishes .

حرف زدن با ورلاین حس یه نیمه شب رو میده، کنار شومینه و با دوتا فنجون قهوه که بیدار نگهمون داره؛ چون میدونیم که حالا حالاها حرف داریم.

اما حرف زدن درباره‌ی همون موضوع با سیما حسِ یه سپیده‌دم توی یه اتاق زیرشیروونی رو داره. انگار که پتوها رو دور خودمون پیچیدیم و هرازچندگاهی، یکیمون نگاهش رو از خورشیدِ درحال طلوعِ بیرون میگیره و به اون‌یکی که درحال حرف زدنه میده.

شایدم وقتی با سیما حرف میزنم، در واقع خورشید طلوع کرده و سه‌تایی روی یه میز نشستیم، درحالی که داریم چای صبحونه‌مون رو مینوشیم حرف میزنیم. منتهی ورلاین زیادی ساکته برای اینکه چیزی بگه.

شاید عادت کردن به نبودِ یه‌نفر که همیشه حضور داشته خیلی غیرممکنه.

می‌خواستم همه‌ی آدمایی که می‌تونن زمینت بزنن و بزنم کنار برات ، می‌خواستم دونه دونه راها رو باز کنم ، تهشم خودم از سر راهت برم کنار ، برسی به اونجایی که لیاقت اسم‌قشنگتو داره ، ولی نتونستم ‌.