شایدم وقتی با سیما حرف میزنم، در واقع خورشید طلوع کرده و سهتایی روی یه میز نشستیم، درحالی که داریم چای صبحونهمون رو مینوشیم حرف میزنیم. منتهی ورلاین زیادی ساکته برای اینکه چیزی بگه.
میخواستم همهی آدمایی که میتونن زمینت بزنن و بزنم کنار برات ، میخواستم دونه دونه راها رو باز کنم ، تهشم خودم از سر راهت برم کنار ، برسی به اونجایی که لیاقت اسمقشنگتو داره ، ولی نتونستم .
