بعد از سال‌ها فراق، بالاخره توانست او را ببیند، سپس هنگام خداحافظی گفت: "کاش بعضی روزها، تا ابد ادامه پیدا می‌کردند."

کاش می‌تونستم یه سری چیزها رو تغییر بدم، اینجوری خیلی اوضاع بهتر می‌شد.

دلم می‌خواست می‌توانستم معنای جدید کلمات را که تو باعث شدی کشف کنم، برایت توضیح دهم. بیشتر از هر چیز دلم می‌خواست می‌توانستم تمام روحم را در چشمانم‌ بگذارم و تا ابد، تا هنگام مرگم، به تو نگاه کنم.

از خودم به تو پناه می‌برم.

از من رمیده‌ای و منِ ساده‌دل هنوز، بی مهری و جفای تو، باور نمی‌کنم.

باشه ولی خوشبخت‌ترین‌ها اونایی هستن که رفتن/میرن کربلا.

واقعا منطق یه سری از افراد و درک نمی‌کنم، راحت راجع‌به بقیه نظر میدن، راحت پشت سر بقیه حرف میزنن، این برام ثابت شده که قطعا یه جایی چوب این رفتارشون‌ و می‌خورن، چه دیر چه زود.

چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند.

موقعیت دیگری هم بود که آزارم می‌داد، این که هیچ‌کس مثل من نبود و من مانند هیچ‌کس نبودم، با خودم فکر می‌کردم "من یکی‌ام و آن‌ها همه" و اسیر افکارم می‌شدم.