﹙یک روز خود را خواهم بخشید﹐از آسیبی که به خویش روا داشته ام﹐و از آسیبی که اجازه دادم دیگران بـر من روا دارند﹐و چنان محکم خویش را در آغوش خواهم کشید که هرگز ترکِ خود نکنم﹚
به بـهار میمانـی که چون میآیـد
درختِ خشکـیده شکوفـه میکنـد
« بعد از غيبتى مىآيند ، احساساتمان را دَرهم مىريزند و سپس مىروند. »
و تو عزیزِ من ، هنگامی که بهجای ریشهی یک فرد ، عاشقِ برگ و شکوفههایش میشوی ، در پاییز چه خواهی کرد ؟