فکر کنم من دوست صمیمیِ هیچکس نیستم.
همه یه جوری دوستم دارن،
ولی نه اونجوری که وقتی اتفاقی براشون میافته، اولین نفری که دلشون میخواد بهش بگن من باشم.
بیشتر وقتا وقتی سراغم میان که کسی رو ندارن؛
وقتی با دوستشون قهرن، حوصلهشون سر رفته، یا فقط میخوان یهچیزی رو برای یکی تعریف کنن.
و من همیشه هستم.
شاید برای همین هیچوقت نفهمیدم انتخاب اول بودن چه حسی داره.