هربار میگم تقصیر خودمه، میگم آدم هرچی سرش بیاد تقصیر خودشه.. من واقعا تقصیری نداشتم، واقعا نداشتم...واقعا اونموقع چیزی نمیفهمیدم، عقلم نمیرسید.. و علاوه بر این، نه اینکه فقط تقصیر من باشه، شاید خودمم که دارم همه اینا رو سر خودم میارم..

انقدر پیچیده‌ست که حتی نمیفهمم چجوری میشه توضیحش داد.

حتی گاهی خودمم تو درک خودم درجا میزنم..

مخصوصا اون رمانم.. مامانم همیشه میگفت بنویس،ول کنی خلاقیتت از بین میره و حالا واقعا اون خلاقیتو گم کردمو نمیدونم از کجا باید پیداش کنم

آه

میدونی چقدرررر همینو به من میگن

من کلاس حدود چهارم پنجم که بودم، شعر میگفتم، داستان مینوشتم...خیلی وقتا هم از طرف خیلی‌ها مورد تشویق قرار میگرفتم..

میدونید

من واقعا نمیتونم متنا و شعرامو بدم مامان بابام بخونن

بعد اونا اینطورین که؛ ما اشتباه کردیم برات گوشی خریدیم، ذوقِ نوشتن و سرودنت کور شده..

بابا من هم مینویسم

هم شعر میگم