حداقل کاش خونه خودمون بودم

کلا من هیجانی شدن و ذوق و اینچیزا بهم نیومده

ببخشید بخدا نمیخوام حالا که همه خوشحالن بیام فاز منفی بدم. واقعا ببخشید.

سین نزنید اینجا رو

از همون جنگ دوازده روزه. از همون اولِ اولش. کلی غم خوردم، کلی هم گریه کردم برای از دست‌رفتگان...ولی هیچوقت نگفتم از جنگ متنفرم. الان واقعا خیلی جدی از جنگ متنفرم. من میخوام برم خونمون، میخوام برم تو خیابون برم تو جمعیت برم یه جایی یه فعالیتی بکنم یه کاری انجام بدم. جنگ نذاشت. متنفرم ازش‌. از این جنگ متنفرم، منو از جایی که قلبم هست دور کرد. و هیچوقت قرار نیست یادم بره که تو چنین لحظه‌هایی که حاضر بودم تو خیابون بخوابم اما تو میدون حضور داشته باشم هیچجوره باهام خوب تا نکرد.‌.

هیچوقت فکر نمیکردم تا این حد دلم برای خونه تنگ بشه.

دلم برای شهر قشنگم تنگ بشه.

وای یکی منو بگیره.

ّباید بس کنم.

همیشه از این سکانس خوشم میومد نمیدونم چرا.

و این.