وای میدونید چیه؟؟ احساس میکنم اخلاقیاتم یه جوری شده که اطرافیانم دیگه اونطوری که قبلا راجع بهم فکر میکردن فکر نمیکنن. نمیدونم، انگار مثلا اونقدری که قبلا ارزش و اهمیت برام قائل بودن دیگه قائل نیستن... حس میکنم آدمای اطرافمو طرد کردم از خودم. یا نظرشونو نسبت به خوب بودنِ خودم عوض کردم. چون واقعا اونقدرا هم خوب نیستم..

حس میکنم انقدر نقطه امنم رو محدود کردم که باعث شده از آدما دوری کنم و الان حس میکنم خیلیاشونو از دست دادم...یا حداقل ذهنتیشون نسبت به خودم رو خراب کردم..

نمیدونم.

حس میکنم اشتباهاتم خیلی زیاد شده چون به مغزم یکم استراحت دادم و دیگه انقدر خسته بودم که به عواقب حرفام و کارام پی نبردم. اونم منی که همیشه قبل از هر حرفی و کاری صد بار با خودم بالا و پایینشون میکردم که یه وقت اشتباهی نکنم و چیز بدی پیش نیاد.

حس میکنم وقتی به یکی تمام ابعاد شخصیتمو کامل نشون میدم اون ممکنه نسبت به من دچار سوء تفاهم بشه و خوشش نیاد با من ارتباطی داشته باشه.

نمیدونم. انگار همه منو یادشون رفته..

احتمالا من زیادی وسواس فکری دارم.

احساس میکنم دچار بحرانی هویتی شدم😂

اینقدر حس نکن

اینقدرم فکر نکن

بیا مغزمو بکن بنداز دور