«که چی؟» این سوالی‌ست که حالا در همه‌چیز از خود می‌پرسم. تصور نمی‌کنم که به پوچی رسیده باشم اما خب دودستی هم به زندگی نچسبیده‌ام. خوشحال می‌شوم اما ذوق‌زده نه! هر دردی عادی‌ست و هر خنده‌ای عادی‌تر. شاید نهایت زندگی همین است. شاید بیهوده آن را در ذهنم عظمت دادم..؛

:)))))))))

خوشگلمن

خنده‌ی تو؛بی‌نظیر ترین وطن بود..

تو وطنی، تا نبینمت همه‌جا غریبم.

-

چه لذتی دارد این همه بودن در تنی که مدام نبودن را فریاد می‌زند؟

دل شکستی و کسی نیست بگوید این غم بومرنگ است؛ شبی سوی تو برمیگردد..!

میدونم که آخر یروز همه چیو ول می‌کنم و میرم یه همچین جایی ..