من قرار نیست دختر بزرگی بشم هیچوقت. حتی وقتی ۵۰ سالم شد بازم نمیخوام آدم بزرگ باشم

اینجا مینویسم تا یادم بمونه امسال نمی خوام تا دوماه اول دوست جدید پیدا کنم واقعا نمیدونم دبیرستان قراره چطور پیش بره اما مطمئنم حوصله ی دوست بد داشتنو ندارم کنار دوستای قدیمیم میمونم:))

تو زندگیم یه سری سکانسایی هست که اگه ماله یه فیلم بود از اون دیالوگ طلایی ها داشت که میخواستم ازش اسکرین بگیرم

کسی که آرامش میخواهد، خداحافظی های زیادی را می پذیرد

وقتی ثانیه ها اندازه سال ها طول میکشید و هر لحظه برایم غنیمت بود دنیا مرا به صبر وادار میکرد

نمیدونم شما چقدر رفیقاتونو دوست دارید ولی من هر دفعه که دور هم جمع میشیم چند دقیقه یه گوشه میشینم و با چشمای ذوقی و قلب اکلیلی و نیش باز به جمعمون نگاه میکنم

به آدمهایی که چند ساعت قبل از خواب و بعد از بیداری سر گوشی نمیرن حسادت میکنم