جغرافیو با ذغال آتش جهنم نوشتن مگه میشه یه درس اینقدر زجرآور

سلامت روانم یعنی

چیزی که این چند وقت دارم بهش فکر میکنم اینکه میگن باید دوستای آدم سه دسته باشن دسته اول آسون گیر تر از خودت دسته دوم هم سطح خودت و دسته سوم سخت گیر تر و بالاتر از خودت. تا به قولی هم پیشرفت کنی هم خوش بگذرونی و هم اعتماد به نفس داشته باشی اما به نظر من آدم اکثر مواقع رفیقی میخواد که وقتی باهاش هم صحبت میشه هیچچچچ رقابت و مقایسه ای درکار نباشه اگه من با کسی دوست بشم به خاطر اینکه بهتر از منه چه بخوام و چه نخوام خودمو باهاش مقایسه میکنم، کلا اینکه خودمونو با کسی مقایسه کنیم حتی اگه باعث بشه پیشرفت کنیم برامون خیلی گرون تموم میشه شاید به اندازه ی اعتماد به نفسی که خوردش کردی و روح و روانی که آشفته اش کردی و مقدار زیادییی استرس نمی ارزه رفاقت و دوستی وقتیه که اگه میشنوی جایی موفق شده بیشتر از خودش از ته دلت براش ذوق کنی و خوشحال باشی و حتی یک لحظه هم به این فکر نکنی که پس چرا من؟.. اگه جایی خودم رو رفیق کسی دونستم خیلی برام مهم بوده که چند برابر خودش از خوشحالیش ذوق کنم و بیشتر از خودش به فکر راه حل واسه غم هاش باشم حس میکنم این صداقت واقعیه

دختر همسایه بالایی کاش منم مثه تو وقتی کوچیکترین چیز اذیتم میکرد تا ته صدامو مینداختم تو دهنم و کلی غر میزدم فکر کنم تو هیچوقت دلت پر نشه

خودم هم خودمو درک نمیکنم شاید هم خوب نمیشناسم متوجه افکار درونی اش نمیشم اخه قبلا چنین چیزی برایم پیش نیومده