آدم نیاز داره که چیزی رو در خودش ببینه که بتونه به خودش افتخار کنه حتی میتونم بگم اینکه بتونیم به خودمون افتخار کنیم از نون شب واجب تره و کمال گرایی لول بالایی از بدبختیه چون نمیزاره به خودت افتخار کنی و خودتو دوست داشته باشی دائما زیر ذره بین منفی بین و جزئی نگر فکرتی و واقعا خیلی خیلی کم پیش میاد که خودتو برای لحظاتی دوست داشته باشی و کسی که خودشو دوست نداره چطور میتونه زندگی کردنش را تحمل کنه؟ انگار که تک تک حرکاتش رومخ خودشه و این یعنی یک جنگ ابدی بین خودت و خودت

خدایی که من شناختم خالق پر جرئیات ترین چیز هاست که حتی با میکروسکوپ های دقیق هم قابل دیدن نیست چنین خدای با ظرافتی را شناختم که همان خالق کهکشان ها سیاره ها و سیاه چاله های غول پیکر است خدایی که شناخته ام خالق تمام اینها و تمام من است خدایی که گفته تمام اینها را برای تو آفریدم و تو را برای خودم

_از سالارِ سده

هر لحظه ام را اشتباه کرده ام خصوصا لحظات مرگ و زندگی نمیدونم پس کی قراره آدم شم

اگه ملاقاتی با او داشتم اول میپرسیدم چطور تحملم میکنی

و بعد تا ابد برای اینکه تحملم کرده گریه میکردم

تحملم میکنه حرف دلخراشیه

کاش با دقت حواس جمع و پر اراده بودی عزیزم کاش پا میشدی و زهرایی میساختی که به اسمش بیاد