امام‌حسین‹ع› در شب آخر، یاران را گرد آورد. چهره‌اش می‌درخشید، اما اشک در چشمانش حلقه زده بود. فرمود فردا همه شهید می‌شویم. یک‌به‌یک با علی‌اکبر، عباس و زینب وداع کرد و آن شب چنان به عبادت ایستاد که زمین می‌لرزید و زمزمه می‌کرد: «اِلـٰهی رِضاً بِقَضائِک...» صبح عاشورا؛ تنهایی در میان لشکر هنگام طلوع، سی‌هزار نیزه‌دار دشمن حلقه زدند. یاران یکی‌یکی کشته شدند؛ عباس با دستان بریده کنار فرات، علی‌اکبر با نیزه در سینه، و اصغر با تیر در گلویش در آغوش پدر. امام، تنها در میان نیزه‌ها ماند. امام نگاه به افق دوخت و فریاد زد: «هل من ناصر ینصرنی» اما هیچ‌کس جوابش نداد. عرش از این بی‌جوابی لرزید، جبرئیل گریست، اما زمین ساکت ماند. تیرها بارید و نیزه‌ای بر قلبش نشست. با خاک بر صورت، لب به دعا گشود و جان داد. آسمان خون گریست، اما دشمن پیکر عریانش را در گودال قتلگاه رها کرد. لباس و عمامه و انگشترش را غارت کردند و اسبان بر سینه‌اش تاختند. سه روز، پیکر مطهر زیر آفتابِ سوزان ماند. اسب وفادارش، ذوالجناح، بر بالین مولایش گریست و به خیمه‌ها خبر داد. سپس سرِ مطهر امام را بر نیزه کشیدند و عصر عاشورا، زینب با ناله‌های جانسوز وداع کرد. و حالا، ای امامِ زمان! ای مولایِ غریب! تو نیز، مانندِ پدرت، در میانِ ما غریبی. تو نیز، فریاد می‌زنی اما کسی پاسخ نمی‌دهد. تو نیز، در میانِ لشکرِ شیطان، تنها هستی. غربتِ تو، از غربتِ حسین (ع) سنگین‌تر است، چرا که یارانت خواب‌اند و دشمنانت بیدار. ما را ببخش که برای ظهورت کوتاهی می‌کنیم. ما را ببخش که آنچنان که باید، یاورت نیستیم. اما بدان که دلمان، برایِ غربتت می‌سوزد، برایِ تنهاییِ تو در میانِ این همه انسانِ غافل. خدایا! به حقِ خونِ حسین‹ع› و به حقِ غربتِ وجودِ مقدسِ امامِ‌زمان‌ارواحنافداه، دل‌هایِ ما را برایِ ظهورش آماده کن. اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج!

شب‌دهم، به‹هَل‌مِن‌ناصِر‌یَنصُرني›بي‌جواب‌وآن‌تنهايي‌بَر‌خاك‌.. مَنوبپَذیر

قمه زن ها قمه ها تیز کنید ؛ تا به گودال نرفتند، سرِ خود تیغ کنید ..

پروفایل برایِ عاشورایِ حَسینی(ع) عوض شد گُم‌ِمون نکنید .

صبح پنجم چله دعای عهد :)

بلند مرتبه شاهی ز صدر زین افتاد اگر غلط نکنم عرش بر زمین افتاد ‌..

عَظَّمَ اللهُ أُجورَنا وَأُجورَكُم يا صاحِبَ العَصْرِ وَالزَّمان، بِمُصابِ جَدِّكُم أَبِي عَبْدِ اللهِ الحُسَيْنِ عَلَيْهِ السَّلام،

«می‌گویند حضرت زینب س فرمود: در میان آن همه پیکرِ بی‌سر، نشانی از تو نبود؛ اما از عطرِ مادرم فاطمه س شناختم که این پیکرِ غرقِ خون، حسینِ من است.

حضرت زینب سلام‌الله‌علیها تک و تنها ماند... نه کفیلی ماند،نه حسینی... و از آن پس،تمام کربلا بر شانه‌های زینب بود.

يَا لَيْتَنَا كُنَّا مَعَكُمْ فَنَفُوزَ فَوْزًا عَظِيمًا

امام حسین علیه‌السلام در لحظات آخر عمرشان، با لب‌های تشنه و بدنی خسته از زخم‌ها، باز هم به فکر هدایت مردم بودند. روز عاشورا، روز امتحان بزرگی بود؛ روزی که امام حسین علیه‌السلام همه‌چیزشان را در راه خدا تقدیم کردند؛ از عزیزان و یارانشان گرفته تا جان مبارکشان. با این همه مصیبت، باز هم جز رضایت خدا چیزی نمی‌خواستند و با صبر و تسلیم در برابر اراده الهی ایستادند. اگر امام حسین علیه‌السلام برای نابودی دشمنانشان دعا می‌کردند، خداوند بر هر کاری تواناست؛ اما سیره و منش ایشان، دعوت به هدایت و بازگشت مردم به سوی حق بود. پس بیاییم به جای نفرین کردن، برای هدایت یکدیگر دعا کنیم؛ شاید دعایی، دلی را متحول کند.