مدیران ایتا لطفا توجه بیشتری داشته باشن و اعمال مدیریت هوشمندانه‌ای... اعمال حکمرانی مبتنی بر حفظ #انسجام_ملی از ضرورت‌های بدیهی و اولیه در شرایط فعلی‌ست... هر کانالی که داره خط انشقاق و اختلاف رو دنبال می‌کنه، هر کانالی که داره تفسیرهای غلط از پیام حضرت آقا رو منتشر می‌کنه و...، بدون کوچک‌ترین اغماضی بسته بشه... ده تاشون رو ببندید، مابقی حساب کار دست‌شون میاد.... رها شدگی و ول بودن انسان-رسانه‌ها بلاگرعای بی‌تخصصِ فعال در ایتا، یعنی از پشت خنجر زدن به قلب سربازان پای لانچرها... #عقلانیت #ولایتمداری_واقعی #حکمرانی_مجازی

ماهیت جنگ و نظریه اراده «دفاع مقدس سوم»، از جنس جنگ‌های شناختی و ترکیبی است. در این جنگ، ابزارهای نظامی، رسانه‌ای، دیپلماتیک و حتی پیام‌های خصوصی در یک سناریوی کلان طراحی می‌شوند. هدف نهایی «تسخیر خاک» یا «سرنگونی دولت» نیست — اینها تنها عوارض جانبی احتمالی‌اند. هدف واقعی، «حاکمیت بر ارادهٔ طرف مقابل» است. اما نه به معنای «قبولاندن» خواست دشمن، بلکه به معنای «تبدیل شدنِ ارادهٔ مخاطب به ارادهٔ دشمن». یعنی خود مردم، خواست دشمن را به عنوان خواست خودشان تجربه کنند. در این میدان، «وحدت مردم ایران» هستهٔ سخت قدرت کشور است. دشمن این را دریافته و تمام طراحی خود را بر «شکستن وحدت و تولید تنوع اراده» بنا کرده است. ابزار این کار، شناسایی و تعمیق شکاف‌های موجود در جامعهٔ ایران است. آنچه در ادامه می‌آید، روایتِ داستانیِ دست گذاشتن دشمن روی چهار شکاف کلیدی است. روایت چهار شکاف شکاف اول: تلهٔ «نظامی در میان مردم» اولین گام دشمن با یک شعارِ ساده و فریبنده برداشته شد: «ما فقط اهداف نظامی را می‌زنیم.» زیبا بود. قابل دفاع. اما در عمل، قضیه فرق داشت. دشمن شروع کرد به زدنِ ترکیبی از اهداف نظامی و غیرنظامی. گاهی یک پادگان، گاهی خانهٔ کنار پادگان، گاهی تعمداً یک مدرسه. همه چیز مخلوط بود. ایران، کاملاً طبیعی و منطقی، وارد میدان شد و شروع کرد به نشان دادن: «ببین، این را زدی، غیرنظامی است. آن را زدی، باز هم غیرنظامی.» راست هم می‌گفت. مستند هم نشان می‌داد. اما غافل از اینکه همین «راست گفتن» در چارچوبِ دشمن، تله بود. چرا؟ چون دشمن بلافاصله روایتش را عوض کرد. نگفت «ما غیرنظامی نزدیم». گفت: «بله، زدیم. اما به خاطر خودتان زدیم. حاکمیتتان تجهیزات نظامی را لای خانه‌هایتان قایم کرده. شما می‌میرید چون آنها از شما سپر درست کرده‌اند.» ناگهان، بحث از «دشمن کیست» به «تقصیر کیه» تغییر کرد. آن‌هایی که تا دیروز در سنگر مقاومت بودند، حالا داشتند با خودشان فکر می‌کردند: «واقعاً چرا باید بمیرم؟ تقصیر خودمان نیست؟» آن لحظه، اگر ایران به جای بازی در زمین دشمن، چارچوب را عوض می‌کرد و می‌گفت: «فرقی نمی‌کند. تو داری به ایران می‌زنی. به من و تو. هر جایی از این سرزمین، خط مقدم است. هر تلفاتی، جنایت است» — شاید آن گسل اول هرگز باز نمی‌شد. اما ایران در دام «تفکیک نظامی و غیرنظامی» افتاد. و دشمن از آن فرار کرد. شکاف دوم: ماجرای قالیباف و آن توییت دومین نقطه، ظریف‌تر از اولی بود. این بار، دشمن دست گذاشت روی یک بی‌اعتمادیِ قدیمی و نهفته: اینکه «مسئولین پشت پرده کارهایی می‌کنند و مردم خبر ندارند. آنها مردم را از خودشان دور می‌کنند.» این سوءظن، در دل بخشی از جامعه ریشه داشت. دشمن فقط نیاز داشت یک مصداق پیدا کند. یک نام. یک چهره. چسبید به قالیباف. قالیباف، برای بخشی از جریان انقلابی، مخصوصا طی چند سال اخیر با یک حس همراه بود. نه اینکه حتماً خطایی کرده باشد، اما یک حس مبهم از «نزدیکی به قدرتِ غیرشفاف»، یک بدبینیِ حل‌نشده. دشمن این را خوب می‌دانست. ترامپ، در اوج یکی از همان روزهای پرتنش، یک توییت زد. ساده، کوتاه، اما حساب‌شده. گفت: «ما در حال مذاکره با قالیباف هستیم.» همین. یک جمله. نه سند، نه جزئیات، نه زمان و مکان. فقط یک جمله. واقعیت اما چیز دیگری بود. هیچ مذاکره‌ای در کار نبود. نه مستقیم، نه غیرمستقیم. حداکثر، رفت و آمدهای پیام‌هایی با واسطه‌هایی چندلایه — که خودِ آن رفت و آمدها هم بخشی از همان طراحیِ کلان بود، نه یک مذاکرهٔ واقعی. اما برای دشمن، «واقعیت» مهم نبود. مهم «اثر» بود. و اثر آمد. آن بخش از جامعه که از قبل به قالیباف بدبین بود، فریاد زد: «دیدید؟ گفتم.» آن بخش که مردد بود، سکوت کرد و فکر کرد. آن بخش که از قالیباف حمایت می‌کرد، مجبور شد وارد فاز دفاع شود. دفاع همیشه عقب‌تر از حمله است. اما عمق ماجرا اینجا بود: ترامپ با این توییت، فقط قالیباف را هدف نگرفته بود. او داشت روی همان شکافِ بزرگتر دست می‌گذاشت: «مسئولین پشت پرده دارند با دشمن حرف می‌زنند و شما خبر ندارید. شما را از خودشان دور کرده‌اند.» قالیباف، فقط یک ابزار بود. یک اسم. یک بهانه. برای اینکه آن بدبینیِ قدیمی را از حالت زمزمه خارج کند و تبدیل کند به یک باور. نتیجه؟ شکافی که قبلاً فقط در عرصه سیاسی بود، حالا تبدیل شد به یک گسل آشکار. میان مردم و مسئولین. میان کسانی که گفتند «دشمن دارد دروغ می‌گوید» و کسانی که گفتند «مگر آدم بی‌گناه را متهم می‌کنند؟» دشمن تیرش را زده بود و رفته بود. باقی ماجرا را خود ما در داخل پیش بردیم. همانطور که همیشه. ادامه دارد ... @m_omouri

شکاف سوم: تلهٔ آخرین لحظه سومین ضربه، از جنس دیگری بود. این بار، دشمن از یک نقطهٔ قوت ایران علیه خودش استفاده کرد: از «پیش‌شرط گذاشتن برای مذاکره». ایران گفته بود فلان شرط را بپذیر تا پای میز بیاییم. ترامپ هم تا آستانهٔ پایان مهلت، تهدیدها را بالا و بالاتر برد. همه منتظر بودند. نفس‌ها در سینه حبس بود. یک ساعت، دو ساعت مانده به پایان مهلت — همان لحظه‌ای که تنش به اوج رسیده بود و همه با خود می‌گفتند «الان می‌زند» — ترامپ اعلام کرد: «باشه، پیش‌شرط‌ها را قبول دارم.» حالا تصویر چه بود؟ تصویر این بود: «ایران تا لحظهٔ آخر مقاومت کرد، اما وقتی تهدید جدی شد، عقب‌نشینی کرد و تن به مذاکره داد.» واقعیت اما چیز دیگری بود: ترامپ داشت شرط‌های ایران را می‌پذیرفت. اما فرق می‌کرد؟ در آن لحظهٔ نفس‌گیر، نه. تصویر، واقعیت را بلعیده بود. این ضربه، مستقیم رفت توی حساسترین نقطهٔ جامعهٔ مذهبی ایران: همان حرفِ قدیمی که «برخی مسئولین به هیمنهٔ آمریکا اعتماد دارند.» حالا یک رویداد عینی پشت این زمزمه بود. کافی بود کسی بگوید «دیدید؟ ترسیدند» و خیلی‌ها باور کردند. دیگر مهم نبود که واقعاً چه گذشته بود. روایت ساخته شده بود: تسلیم در برابر تهدید. اینجا بود که نبود یک روایتِ پیش‌ساخته از «نرمش قهرمانانه» خودش را نشان داد. اگر پیش از این، رسانه‌ها بارها گفته بودند که «مدیریت هوشمندانهٔ تهدید، نشانهٔ عقلانیت است نه ترس»، شاید آن لحظه، تصویر دیگری می‌ساختند. اما نبودند. شکاف چهارم: لبنان، قربانیِ مذاکره و آخرین ضربه — که شاید سنگین‌ترین بود — این جا زده شد. دشمن که حالا پای میز مذاکره نشسته بود، یکی از اصلی‌ترین شروط ایران را کنار گذاشت. همان شرطی که می‌گفت «جنگ با جبههٔ مقاومت را تمام کن.» بدعهدی کرد. و در همان روزها، سنگین‌ترین عملیاتش را در لبنان شروع کرد. بیش از دویست شهید در یک شب. تصاویری که دل هر کسی را می‌شکافت. مادرانی که پسرانشان را از زیر آوار بیرون می‌کشیدند. فریادهایی که تا تهران شنیده می‌شد. و دشمن، در اوج این فاجعه، روایتِ سمی خود را چید: «لبنان، وجه‌المصالحه شد. ایران، پشت جبههٔ مقاومت را خالی کرد. شما را قربانی کردند تا خودشان نجات پیدا کنند.» این بار، شکاف نه فقط در ایران که در کل جبههٔ مقاومت افتاد. چون حرف از «وفاداری» بود. دشمن داشت می‌گفت: «ببینید، ایران به عهد خود وفا نکرد.» و بدتر اینکه، برخی در لبنان — حتی اگر اندک — همین حرف ها را زمزمه کردند. آنچه لازم بود، یک روایتِ آتشین از همبستگی بود: «هر شهید لبنانی، شهید ایران است. هر قطره خون در بیروت، قطره‌ای از خون تهران است. مذاکره به معنای قربانی کردن مقاومت نیست. این تهمت را باور نکنید.» اما آن روایت، یا دیر آمد یا نیامد. آنچه می‌شد کرد و باید کرد در میان این چهار شکاف، یک راهکارِ راهبردی وجود داشت که می‌شد و شاید هنوز هم شود. ایران باید روایت همکاری با جبههٔ مقاومت را از منظر «منفعت ملی» بازتعریف می‌کرد. نه فقط از سرِ وظیفهٔ شرعی یا انقلابی — که آن برای هستهٔ سخت کافی است، اما برای اقشاری که دغدغهٔ زندگی روزمره دارند، نه. به نگاه رهبر شهیدمان (نقل به مضمون)، اگر همهٔ ملت‌های منطقه بخواهند در نظم جدید جهانی حرفی برای گفتن داشته باشند و رشد کنند، باید دست به دست هم بدهند و یک «زنجیره» درست کنند. منفعت هر کدام، در گرو منفعت جمعی منطقه است. امنیت لبنان، یعنی امنیت افغانستان. رشد یمن، یعنی رشد عراق. مقاومت فلسطین، یعنی آرامش تهران. این روایت، هم برای دل مذهبی آشناست و هم برای ذهن غیرمذهبی. این، همان چارچوبی است که می‌تواند شکاف‌ها را پیش از آنکه دشمن دست بگذارد، ببندد. ایران امروز، بیش از هر زمان دیگری، به «وحدت عمل» نیاز دارد. اما نه وحدتِ تحمیلی یا شعاری. وحدت حول یک چشم‌انداز مشترک: اینکه آیندهٔ ما، به آیندهٔ همسایگان ما گره خورده. اینکه اگر امروز کنار هم نایستیم، فردا یکی یکی سقوط می‌کنیم. اینکه در جنگِ اراده‌ها، تنها چیزی که شکست‌ناپذیر است، ارادهٔ جمعیِ یک ملتِ متحد است — متحد با خود و متحد با منطقه‌اش. @m_omouri

حاجی من این سبک خبررسانی رو توی اینترنشنال و منوتو زیاد دیدم. یه عکس میذارن میگن فلان شخص اینجوری گفت.میگی خب بیار ببین کجا گفته میگه نخواست اسمش فاش بشود. میگیم خب صداشو بذار بشنویم میگه نه نمیشه فقط چون من میگم تو قبول کن که گفته! الان اینی که تو گفتی کجاس؟ کلیپ بوده یا متن؟ کجا منتشر شده؟ چرا خود اون مطلب و نذاشتی و هیچ متن و فیلم و صوتی ازش نیست؟ چجوریه بازار این مدل خبرا زیاد شده برای عصبانی کردن مردم ایران از اون مذاکره‌ای که نتانیاهو نفر اول عصبانیتشه؟ اون قضیه حمله به زایشگاه چیشد؟ فیلمی عکسی خبر موثق از جای معتبری؟هیچی؟ مثلا مدرسه میناب و که زدن همه دنیا در موردش حرف زد و تیتر اخبار شد. این خبر چرا فقط توی کانالای یه عده معلوم‌الحال بود؟ کی داره خبرسازی میکنه برای بیشتر جریحه‌دار کردن مردم؟ قضیه چیه؟! عضو کانال #سهیل_سلیمی هستی؟👇 🇮🇷 @soheil_salimi 🇮🇷

🔰 پاسخی به کلیپ آقای قاسمیان که فرمود اگر از خیمه علی حرف سازش در آمد یعنی حرف او نیست !! 🎤 احسان عبادی 00:15 فرق بین سازش و صلح 01:06 آیا صلح همان بیعت است؟ ما با صدام صلح کردیم یا بیعت ؟ 02:10 آیا منافقین همیشه حرف صلح می زنند؟ در صلح حدیبیه قضیه چطور شد؟ 06:37 چرا می گویید اگر حرف صلح شد حرف امام نیست؟ مگر پیامبر صلح حدیبیه نداشت؟ چه افرادی با پیامبر مخالف بودند؟ 08:28 توضیح جام زهر ، اگر افرادی منافق جام زهر را به امام تحمیل کردند پس چرا رهبری شهید به آنها کلیدی ترین پست ها را داد ؟ 🔰کانال احسان عبادی | انقلابی باید قوی شود🔰 http://eitaa.com/joinchat/4235001869C41c082b340

صفمون رو از دشمن جدا کنیم... بعضیا به اندازه یک مورچه هم فهم ندارن 👏👏

خواجه پندارد که طاعت می‌کند بی خبر از معصیت جان می‌کَند این جماعت، سربازانِ بی جیره و مواجب ترامپ و نتانیاهو هستن که دارن نسبت به پیام شفاف و صریح حضرت آقا در افکارعمومی تشکیک ایجاد می‌کنن و در صفوف منسجم مردمی انشقاق و اختلاف ایجاد می‌کنن... مگه لبخندِ کثیف ترامپ و نتانیاهو چقدر ارزش داره؟!!!!!!!!! #عقلانیت #ولایتمداری_واقعی

از من می‌شنوید، بدانید هر ندایی که بوی دوئیت می‌دهد، حیلت دشمن است #ایران_قوی #ایران_همدل #جنگ_روایت‌ها

🔴 طرح راهبردی تأمین امنیت تنگه‌ی هرمز و خلیج فارس در مجلس ایران تدوین شده و در «هفته‌ی پیش رو» به رأی گذاشته می‌شود. 🔻بنابر این گزارش، رئیس کمیسیون عمران مجلس گفت این طرح پنج محور دارد: - ممنوعیت تردد کشتی‌های متخاصم: عبور هرگونه نفت‌کش با مالکیت یا مرتبط با دولت آمریکا و اسرائیل از تنگه‌ی هرمز به صورت دائمی ممنوع خواهد بود. - دریافت عوارض عبور و راهبری: برای هدایت، راهبری و ایمنی کشتی‌های عبوری از این آبراهه بین‌المللی هزینه‌ دریافت خواهد شد. - حمایت از پول ملی: در راستای تقویت ارزش ریال، تمامی هزینه‌های دریافتی از کشتی‌های خارجی بابت خدمات راهبری و هدایت باید منحصرا به ریال پرداخت شود. - الزام استفاده از نام خلیج فارس: تمامی کشتی‌های عبوری ملزم هستند در مکاتبات، اسناد و تبادلات رادیویی خود حتما از نام رسمی و تاریخی خلیج فارس استفاده کنند. - نحوه تخصیص درآمدها: درآمدهای حاصل دو بخش می‌شود؛ ۳۰ درصد برای تقویت بنیه‌ی نظامی و حفظ امنیت منطقه و ۷۰ درصد برای بهبود معیشت مردم.

⭕️ صدبار گفتیم ایتا را رصد میکنند 🚫چرا فکر میکنیم ضد انقلاب در گروه ها و کانال های ما حضور ندارند؟ 🔺ذوق و خوشحالی رسانه بهائیت و ضدانقلاب از اختلاف و چنددستگی مردم ایران در ایتا و غیر ایتا 🔹چه کسانی؟ چه کانالهایی؟ با چه تحلیلهایی؟ باعث شده اند که این سگان دست آموز اسرائیل، اینگونه لبخند بزنند و از کارهای ما خوشحال بشوند 🔻متاسفانه عامل اصلی، اختلاف افکنی و تردید، عامه مردم نیستند بلکه برخی آخوندهای هیجانی، کارشناسان غیرمرتبط و کانال دارهای خودی و غافل هستند که بدون هیچگونه تخصصی در مورد هر موضوعی اظهار نظر میکنند. 🔻لذا واجب است آخرین دستور رهبرمان را " لزوم مراقبت همگانی در دریافت اخبار رسانه ها و ترک استفاده از رسانه های تحت حمایت دشمن و رسانه های همسو با آنان " در برنامه خود قرار دهیم و هرچه سریعتر از این کانال های متخلف با #ترک_کانال و #گزارش_تخلف پیام های آنان، به شعار #لبیک_خامنه_ای جامه عمل بپوشانیم. 🇮🇷 به کانال « گرای انقلاب » بپیوندید 🆔 @barzegar1359