📍اینفوگرافیک روزنامه همشهری از مذاکرات اسلام‌آباد 📮 پایگاه اطلاع‌رسانی محمدباقر قالیباف 🔗 Ghalibaf.ir ▫️ @Ghalibaf

✅ نیویورک تایمز: بزرگ‌ترین ضربه‌ای که آمریکا و جهان در جنگ با ایران خورده، نفوذ فزاینده‌ای است که تهران بر اقتصاد جهانی پیدا کرده است 🔹️بی‌مسئولیتی ترامپ، آمریکا را در آستانه یک شکست استراتژیک و تحقیرآمیز قرار داده است. 🔹️ترامپ برنامه‌ریزی دقیق نظامی ایران را دست کم گرفت و بر اساس حس شخصی خود عمل کرد. 🔹️ترامپ نمی‌تواند توضیح دهد که چرا معتقد بود تلاش او برای تغییر نظام ایران از طریق جنگ، برخلاف تلاش‌های قبلی آمریکا این بار نتیجه خواهد داد. #رصد_معاند

🟣 سید عطاء الله مهاجرانی: 🔸ترامپ باز هم زنجیر پاره کرد. قبلا از شرافت صحبت کرده بود حالا بعد از شکست دیکته در اسلام آباد از شرم سخن گفته است. شرم و شرافت را در کازینوی پدرش و در اپستین آموخته است. همان: بر عکس نهند نام زنگی کافور 🔹ترامپ: شرم بر تو ایران، تو صلح نمی‌خواهی، تو واقعاً می‌خواهی که ما در نهایت این کشور را نابود کنیم، پس این اتفاق خواهد افتاد...

✔️ نقدی بر تحلیل دکتر کوشکی از پیام رهبر انقلاب ✍ محمدرضا حدادپور جهرمی با حفظ احترام به دکتر کوشکی، به نظر میرسد توجه به نکات ذیل دارای اهمیت بسزایی است: 🔺 مغالطه «فرض»؛ وقتی یک کلمه را از معنا می‌اندازند. جناب کوشکی می‌گوید: «رهبری آتش‌بس را یک فرض می‌دانند، یعنی قبول ندارند که زمان آتش‌بس رسیده است.» 👈 در زبان عربی و فارسی، کلمه «فرض» در ساختار شرطیه (اگر...)، برای بیان یک واقعیت مفروض به کار می‌رود، نه یک امر محال یا نامحتمل. در قرآن می‌فرماید: «وَ إِنْ کُنْتُمْ مَرْضى أَوْ عَلى سَفَرٍ ...» (مائده/۶). آیا خداوند «بیماری» و «سفر» را امری محال و نامحتمل می‌داند؟ نه؛ بلکه دارد واقعیتی را که ممکن است رخ دهد، مبنا قرار می‌دهد. 🔺 «عدم استفاده از واژه آتش‌بس» به معنای مخالفت نیست جناب کوشکی می‌گوید: «ایشان حتی از کلمه آتش‌بس استفاده نمی‌کنند.» 👈 رهبری به جای «آتش‌بس»، از عبارت «زمان سکوت در عرصه نظامی» استفاده کرده‌اند. این انتخاب، یک دقت فقهی و راهبردی است. «آتش‌بس» واژه‌ای است که در ادبیات غربی و سازمان ملل بار معنایی خاص دارد (معمولاً موقت، با نظارت بین‌المللی، و گاهی تحقیرآمیز برای طرف ضعیف). اما «زمان سکوت در عرصه نظامی» یک توصیف واقعی و بومی از وضعیت موجود است. رهبری نمی‌خواهند با تکرار واژه دشمن، به آن مشروعیت بدهند. این نشانه هوشیاری است، نه مخالفت. 🔺 «تأیید نکردن مذاکرات»؛ غفلت از جمله روشن پیام جناب کوشکی می‌گوید: «ایشان کلمه‌ای در تأیید مذاکرات نفرموده و حتی در حداقل ممکن از واژه مذاکرات استفاده کردند.» 👈در صفحه ۷ پیام، رهبری به صراحت می‌فرمایند: «نباید با اعلام بنای بر مذاکرات با دشمن، تصور شود که حضور در خیابانها لازم نیست.» یعنی «اعلام بنای بر مذاکرات» را یک واقعیت فرض می‌کنند. به جای اینکه بگویند «اگر مذاکره‌ای شود»، می‌گویند «با اعلام بنای بر مذاکرات» – یعنی مذاکره در جریان است و علنی شده. ایشان تأکید می‌کنند که این مذاکرات، حضور مردم را تعطیل نمی‌کند. 🔺سیره «عدم مخالفت علنی»؛ تحریف یک اصل فقهی-سیاسی جناب کوشکی می‌گوید: «سیره ولی فقیه این است که با اجماع مسئولان، مخالفت علنی نمی‌کنند و به آنان امکان تصمیم می‌دهند، هرچند تصمیم مخالف نظر ایشان باشد.» 👈 این برداشت، تحریف سیره فقهای عظام است. در فقه سیاسی شیعه، ولی فقیه اگر با تصمیمی مخالف باشد که به ضرر نظام یا اسلام است، موظف به مخالفت است. اگر سکوت کند، یعنی اجازه داده است. امام خمینی در قضیه قطعنامه ۵۹۸، با اینکه قبول نداشتند، اما به دلیل تشخیص مصلحت، پذیرفتند و علنی اعلام کردند. نفرمودند: «من مخالفم ولی سکوت می‌کنم». فرمودند: «ما این جام زهر را نوشیدیم». رهبری نیز در طول سال‌ها، هر جا مخالف بوده‌اند (مثل برخی سیاست‌های دولت روحانی در برجام)، به صراحت یا با تذکرات علنی مخالفت خود را نشان داده‌اند. حال که در این پیام حتی یک کلمه مخالفت با آتش‌بس و مذاکره ندارند، یعنی مخالف نیستند. 🔺 تناقض در استدلال: اگر مخالف بودند، چرا «پویش جان فدا» را تأیید کردند؟ کوشکی می‌گوید: «رهبری حضور مردم و پویش جان فدا را تأیید کردند، اما مذاکره و آتش‌بس را تأیید نکردند.» 👈 اگر رهبری با آتش‌بس مخالف بودند، تأکید بر «حضور مردم در خیابان‌ها» و «پویش جان فدا» چه معنایی داشت؟ آیا معنی ندارد که می‌خواهند پشت مذاکره‌کنندگان را گرم کنند و به دشمن بگویند «ملت پشتیبان تیم مذاکره است»؟ تأیید حضور مردم، خود نوعی تأیید غیرمستقیم مذاکرات است. اگر مذاکره را قبول نداشتند، بهتر بود بگویند: «مردم به خیابان بروند تا مذاکرات را تعطیل کنند»، اما نفرمودند. ◀️ تحلیل جناب کوشکی بر چه خطایی استوار است تحلیل دکتر کوشکی دچار چند خطای روش‌شناختی است: ۱. تفسیر به رأی گرفتن یک کلمه («فرض») و ساختن یک نظریه بزرگ بر خلاف معنای عرفی آن ۲. بافت‌زدایی نادیده گرفتن جمله صریح «اعلام بنای بر مذاکرات» ۳. خلط «عدم تأکید» با «مخالفت» رهبری بر وظیفه مردم تأکید کردند، اما این به معنای مخالفت با مذاکره نیست. ۴. تحریف سیره فقهی این که ولی فقیه با تصمیم مخالف خود سکوت کند، سیره نیست؛ سیره، اعلام نظر در جای خود است. ✍ کانال #حدادپور_جهرمی @mohamadrezahadadpour