🔰 مراقب نقشه وحدت‌شکن دشمن باشیم(۱) 👤 #حسن_رشوند 🔸بررسی و مطالعه زندگی مردان الهی مالامال از پندها و اندرزهایی است که اگر پیروان آنها همت کنند و به اندازه تلاش و توان خود از آن بهره جویند هیچ‌گاه جامعه با تنگنا و چالش لاینحل مواجه نمی‌شود. در تاریخ اسلام بارها خوانده و شنیده‌ایم که رسول خدا پس از آخرین سفر حج خویش و واقعه با شکوه غدیرخم و تعیین ولی امر مسلمین برای امت، وقتی بر حضرت معلوم شد که این دنیای فانی را وداع خواهند گفت؛ پیوسته در میان اصحاب خطبه می‌خواندند و دغدغه‌های خویش را بازگو می‌کردند و وصیت می‌کردند که امت من داخل فتنه‌ها نشوند، دست از راه و روشش بر ندارند‌، در دین خدا بدعت نگذارند و در هر شرایط‌، در مسیر اهل بیت‌(ع) گام برداشته و از دستورات آنها سرپیچی نکنند. مگر پیامبر اسلام در حالی که به سختی و با کمک وصی خویش و فضل بن عباس از بستر بیماری بر‌خاسته بود‌، در جمع مردم مدینه حاضر نشدند و با صدای بلند این‌گونه نفرمودند:«‌ای مردم؛ آتش افروخته شده و فتنه‌ها همچون پاره‌ای شب تار روی آورد.‌ ای مردم؛ همانا شیطان نومید شده از اینکه در سرزمین شما مورد ‌پرستش قرار گیرد ولی پاره‌ای از کارهایتان که آنها را کم اهمیت و کوچک می‌شمارید سبب خشنودی اوست.» اما چه شد که در کمتر زمانی و با وجود اینکه خلف شایسته او سکان هدایت جامعه را برعهده داشت، به گژراهه رفتند و آنی را کردند که پیش از او پیامبر بر آن هشدار داده بودند. با همین نگاه به هشدارهایی که امام راحلمان در واپسین ماه‌های حیات پربرکت خویش داشتند، توجه کنید: آنجا که آن پیر خوش‌ضمیر در سوم اسفند 1367 در تعیین استراتژی نظام و رسالت حوزه‌های علمیه مشهور به «منشور روحانیت» می‌فرمایند: «‌نگران تقابل و تعارض جناح‌های مؤمن انقلابم که مبادا منتهی به تقویت جناح رفاه‌طلب بی‌درد و نق بزن گردد. هر جناح برای حذف و طرد طرف مقابل خود واژه و شعاری انتخاب می‌کند‌، یکی متهم به طرفداری از سرمایه‌داری و دیگری متهم به التقاطی می‌شود که من برای حفظ اعتدال جناح‌ها همیشه تذکرات تلخ و شیرینی داده‌ام.» به این فراز از سخنان امام توجه کنید؛ انگار این سخنان را برای امروز ما و برخی اختلافاتی که برخی افراد این روزها بی‌توجه به شرایط کشور با انگ زدن و تهمت به این مسئول یا آن مسئول فریاد می‌زند‌،گفته‌اند. آنجا که می‌فرمایند: «‌ممکن است هر کس در فضای ذهن و ایده‌های خود نسبت به عملکردها و مدیریت‌ها و سلیقه‌های دیگران و مسئولین انتقادی داشته باشند ولی لحن و تعابیر نباید افکار جامعه و آیندگان را از مسیر شناخت دشمنان واقعی به طرف مسایل فرعی منحرف کند و خدای ناکرده همه ضعف‌ها و مشکلات به حساب مدیریت و مسئولین گذاشته شود‌، این عمل کاملا غیرمنصفانه است و اعتماد مسئولین نظام را از بین می‌برد و زمینه را برای ورود بی‌تفاوت‌ها و بی‌درد‌ها به صحنه انقلاب آماده می‌کند.» 🔸امام شهید ما هم که قول و عمل او آینه‌ای از سیره امام راحل و جدّ بزرگوارشان پیامبر اکرم(ص) بود نیز در طول 37 سال رهبری امت همانی را توصیه می‌کردند که آن بزرگواران توصیه و هشدار داده بودند و اوج این هشدارها و توصیه‌ها همان‌گونه که امام راحل در دو سال پایانی عمر با برکتشان داشتند‌، در دو سال آخر منتهی به شهادتشان اتفاق افتاده است. رهبر شهید انقلاب با توجه به فضای ناامید‌سازی در جامعه توسط دشمنان در سال‌های اخیر‌، در دیدار رمضانی دانشجویان در اسفند 1403 و دیدار با مسئولان دستگاه قضائی در تیرماه 1404، 10 ضابطه برای مطالبه‌گری درست و منطقی ارائه دادند که عبارتند از؛ ۱- همیشه احتمال صحت کار مسئولان را بدهید ۲- از تهمت بپرهیزید۳-گاهی حتی طرح سؤال جایز نیست ۴- بن‌بست‌نمایی نکنید۵- انتقاد با لحن مناسب باشد ۶- پیش از انتقاد، تحقیق کنید ۷- تبیین کنید، نه جنجال ۸- از بحث‌های جناحی بپرهیزید ۹- شور انقلابی داشته باشید ولی بی‌صبری مضر است۱۰- اتحاد ملی را با هر سلیقه‌ای حفظ کنید. 🔸به عنوان مثال در توصیه به اینکه همیشه احتمال صحت کار مسئولان را بدهید، فرمودند: «بعضی از ایرادها و انتقادهای دانشجویان به مسئولان بر اثر بی‌اطلاعی است؛ چرا مثلاً فرض کنید وعده‌ صادق در فلان وقت انجام نگرفت و فلان وقت انجام گرفت؟ اگر در فلان وقت انجام می‌گرفت، فلان حادثه اتفاق نمی‌افتاد. خب، این درست نیست. آن کسانی که متصدی این کارها هستند به انقلاب دلبستگی‌شان، وابستگی‌شان، عشقشان و آمادگی‌شان کمتر از من و شما نیست؛ نمی‌شود متهم کرد. حساب دارند و با محاسبه کار می‌کنند. آنچه که انجام می‌دهند، اگر شما هم جای آن‌ها بودید، همین کار را انجام می‌دادید. این احتمال را همیشه در ذهنتان داشته باشید. متهم نکنید افراد را». یا در رابطه تهمت نزدن به مسئولان فرمودند: «انتقاد کنید، نقد اشکال ندارد. منتها نقد کردن با تهمت زدن فرق می‌کند. 🔻 ادامه دارد... @Kayhan_Online

🔰 مراقب نقشه وحدت‌شکن دشمن باشیم(۲) 👤 #حسن_رشوند 🔸مراقب باشید وقتی نقد می‌کنید، کسی را متهم نکنید».یا در جای دیگر فرمودند: «ممکن است کسی در یک قضیه‌ مربوط به نظامی یا دیپلماسی یا غیره به یک مسئولی اعتراض داشته باشد، ما نمی‌گوییم اعتراض را نگویند. چرا، منتها: اولا لحنی که برای بیان اعتراض و بیان انتقاد انتخاب می‌شود لحن قابل قبولی باشد. ثانیا (انتقاد) بعد از تحقیق باشد. بعد از اطلاع‌یابی باشد». 🔸این روزها شاهدیم که طرفداران یک شخصیت سیاسی برای اثبات نگاه خود در‌باره این فرمایش رهبر عظیم‌الشان انقلاب که فرمودند: «بنده علی‌الاصول نظر دیگری داشتم» با بدترین شکل شخصیت‌های یک جریان سیاسی دیگر و بعضا مسئولین نظام را مورد انتقاد قرار می‌دهند و متقابلا این اتفاق از طرف طرفداران آن شخصیت‌های سیاسی نیز می‌افتد و مسایل بی‌اهمیتی در صدر اخبار قرار می‌گیرد و رسانه‌های دشمن که به‌دنبال سوژه‌های اختلافی برای برهم زدن وحدت کشور هستند با برجسته سازی این اخبار جو جامعه را مسموم و شعارهای اساسی مردم که بیش از 120 روز است پشتوانه‌ای برای رزمندگان میدان بوده است را به انحراف می‌کشانند. این در حالی است که امام شهید ما قبلا در این رابطه هشدار داده بودند که؛ «تبیین لازم است. رفع مغالطه‌هایی که گاهی انجام می‌گیرد لازم است. اما ایرادهای غیر لازم را به میان کشیدن و درباره‌اش بحث کردن و بر روی مسائل کوچک جنجال کردن این مُضّر است. این‌ها با هم فرق دارد.» 🔸امام شهید و این یگانه دوران که بیش از 4 ماه است از نفس مسیحایی او محرومیم در نهایت در باب «اتحاد ملی» که مهم‌ترین عنصر برای مانایی انقلاب و بقای کشور است در جمع مسئولان دستگاه قضائی می‌فرمایند: «افراد با جهت‌گیری‌های سیاسی گوناگون، با جهت‌گیری‌های سیاسی گاهی متقابل، با وزن مذهبیِ کاملاً متفاوت، در کنار هم ایستادند و این وحدت بزرگ را، این اتحاد عظیم ملّی را به وجود آوردند. من حرفم این است: این را حفظ کنید، این را نگه دارند. این با اختلاف سلیقه‌ سیاسی منافات ندارد، با اختلاف وزن مذهبی منافات ندارد. این در کنار هم ایستادنِ برای دفاع از یک حقیقت است، دفاع از کشور است، دفاع از نظام است، دفاع از ایران عزیز است» 🔸در واقع می‌توان گفت که اصول 10 گانه رهبر شهید انقلاب‌، مرز میان «نقد سازنده» و «ناامید‌سازی» را روشن می‌سازد و التزام عملی به این 10 ضابطه، جامعه را از یأس و تفرقه مصون نگه داشته و مسیر پیشرفت را با بصیرت و همدلی هموار می‌کند. «وحدت» همان حلقه مفقوده‌ای است که بعضا مورد غفلت همه ما قرار می‌گیرد و بیشتر از مردم باید مورد توجه مسئولان در این شرایط سخت کشور باشد. این روزها در مباحثه‌ها و گفت‌وگوهای دو یا چندجانبه نیروهای انقلاب با هم در باب مذاکره و تفاهم‌نامه با آمریکا اختلاف‌نظرهایی دیده می‌شود که بخشی از آن طبیعی است و باید به آن احترام گذاشت. اما زمانی که این مباحثه‌ها تلخ می‌شود و از مرز قرمز هتک حرمت‌ها عبور می‌کند‌، باید در ابعاد، انگیزه‌ها، اهداف و بازیگران صحنه تصنعی دوقطبی و تفرقه، تردید کرد و روند تولید شبهه و اختلاف و کشاندن آن به درگیری و بی‌اعتمادی نسبت به هم و نسبت به مسئولان ارشد نظام را مسدود کرد؛ چرا که نتیجه چنین کاری چیزی جز ایجاد یاس در مردم، نگرانی از آینده، بی‌اعتمادی به مسئولین، خالی شدن خیابان و کوچه باز کردن برای دشمن نیست. 🔸در نظام ولایی که همه مشروعیت‌ها و مجوزها به رأس هرم این نظام، یعنی ولی فقیه منتهی می‌شود، موضع و نظر رهبری فصل الخطاب است و این موضع باید محل اعتبار و اعتماد و رسیدن به آرامش برای مردمی باشند که ممکن است نظرات و سلایق سیاسی متفاوتی داشته باشند. این الفبای قانون اساسی نظام جمهوری اسلامی و نظام ولایی ایران است و طبعا مورد قبول همه است. اگر از عمق جان اعتقاد به ولی فقیه و رهبری حکیم انقلاب حضرت آیت‌الله خامنه‌ای(مدّ ظلّه العالی) داریم و همچنین وفادار به سیره دو امام سفر کرده انقلاب هستیم باید «وحدت و اتحاد ملی» را مبنای رفتار خویش قرار دهیم و به این امر ولی خویش که در پیام‌شان به مناسبت سالروز آغاز سومین سال فعالیت مجلس دوازدهم تاکید کردند: «از جمله مصادیق تقوا، رعایت نعمت عظیم وحدت ملّی و انسجام بی‌بدیلی است که حول پرچم ایران اسلامی به ملّت بعثت یافته ارزانی شده و در زمره‌ مهم‌ترین عوامل ظفر در مقابل شیطان بزرگ می‌باشد. شکر این موهبت، اهتمام آحاد ملّت خصوصاً نخبگان فکری و سیاسی از جمله نمایندگان مجلس به صیانت از این وحدت و پرهیز از اختلافات پوچ سیاسی و برجسته کردن تفاوت‌های اجتماعی است»، باید به شدت پایبند باشیم که در این صورت‌، حتما مشمول دعای حضرت بقیه‌الله الاعظم (عج) که این کشور متعلق به آن حضرت است‌، قرار خواهیم گرفت. #یادداشت_روز @Kayhan_Online

حزب‌الله: لبنان اولویت ایران است، قمار سر توافق ننگین دولت لبنان بی‌نتیجه است. حسن عزالدین، عضو ارشد فراکسیون وفاداری به مقاومت در پارلمان لبنان: صهیونیست‌ها مکان‌هایی را در به اصطلاح مناطق آزمایشی گنجانده‌اند که اصلاً جای پایی در آنجا ندارند مانند شهرک فرون. دولت لبنان اساساً خودش را فروخته و به دنبال فروش قدرت لبنان است. قمار روی این توافق تحقیرآمیز هرگز به نتیجه نخواهد رسید و این توافق از سوی دشمن صهیونیستی به آمریکا و دولت لبنان تحمیل شده است. پرونده لبنان همچنان در اولویت ایران قرار دارد و جمهوری اسلامی ایران این پرونده را به هیچ طرف دیگری واگذار نخواهد کرد. معادله‌ای که تهران ایجاد کرده همچنان پابرجاست و ادامه می‌یابد.

فرزند محافظ شهید حضرت آقا نوشت : شهادت رواق کشوردوست، در محرابِ قتگاه رهبر شهید!!! حتما شنیده اید رواق کشوردوست جمع شده، کشوردوست که، شده بود یک حسینیه، شده بود بیت الاحزان، حالا دوباره شده خیابان، خیابانی مثل دیگر خیابانهای محله آقای شهیدمان. خیابانهایی، جان کنده! ماجرا از ظهرعاشورا شروع شد، وقتی وسط نماز، جماعتی کفن پوش با صدای بلند مداحیشان رسیدند سر کشوردوست جانمان. نمی‌دانم چرا برعکس بیان رهبر شهیدمان، سر اذان ظهر، مداحی بلندگوهایشان را خاموش نکردند و اذان پخش کنند، نمی دانم، شاید هنوز افقشان روی افق مبداشان که از خراسان آمده بودند تنظیم بوده. بعد از نماز، با آرایش تشکیلاتی! و سینه زنان، و با دستنوشته هایی که سرتاپای کشور را مطالبه مالی کرده بودند، آمدند در کشوردوست جانمان. آمدند، اما نرفتند. ماندند و نشستند، و آرامش بیت الاحزان مردم را با شعار پشت شعار بهم ریختند. رفقای متولی کشوردوست جانمان، رفتند کلی گپ و گفت زدند با سرکرده هایشان، اما به هیچ صراطی مستقیم نشدند؛ این که هیچ، آش رفتارشان هم هر چه پیش می‌رفتند، وسط چلوکباب خوردنهایشان! هی شور و شورتر می‌شد. این جماعت ریختند آن وسط و نشستند، و به هیچ قاعده ای پایبند نشدند، مثلا موجب شدند، قول قرار خادمان حسینیه کشوردوست جانمان با همسایه ها را خراب کنند. قولی که قرار شده بود مراسم‌ها، و صدای بلندگوها و رفت آمدها زمان مشخص داشته باشد. نشستند و نرفتند، و وسط گپ و گفت های خادمان کشوردوست با آنها، ناگهان جیغ و شیونشان هوا می رفت که آی مردم، در عصر عاشورا یزیدیان ریختند سر خانواده های شهدا!!! (گوشتان را بیاورید: برخی، هویت خانواده شهدا را سر نیزه کرده بودند) القصه، منظورشان از یزیدیان، خادمان مظلوم کشوردوست جانمان بود. این خادمها انقدر مظلوم بودند، که بخاطر فیلم گرفتنهای عیان و یواشکی این جماعت، و منتشر کردن فیلم‌هایی که پر از توهین بود، در آن گرما مجبور به ماسک زدن شدند. با همه اینها، خادمها بازهم کوتاه آمدند، گفتند باشد حالا که نمی‌روید، لااقل بروید عقبتر، فرش پهن کنیم برای نماز عشای شام غریبان اباعبدالله آماده شویم، و نرفتند جای همه مردم را گرفتند. شاید چون خودشان را همه مردم و تنها خونخواهان آقا می‌دانستند. خلاصه که این خونخواهان، خون به دل همه کردند، خون به دل آقا کردند، آقایی که در اسفند پارسال در دیدار با دانشجوها، فرموده بودند در وضعیت معارضه دشمن، وقتی می‌خواهید نقد کنید، افراد را متهم نکنید؛ گفتند برای جواب فرصت بدهید،گفتند ابهام در ذهن مردم ایجاد نکنید، بخصوص که درمواردی، برخی سوالات را نمی‌شود در برحه ای از زمان پاسخ داد. این جماعت پرهیاهو، حتی به این حرف رهبر شهیدمان هم گوش نکردند که، فرضیات را مسلم ندانید. بن بست نمایی نکنید. این جماعت آمدند دعوا راه انداختند، در حالی که آقایی که مدعی خونخواهی او بودند، گفته بودند، وقتی نقد و مطالبه دارید، اختلاف افکنی، دوقطبی سازی ناامیدسازی، نکنید. آقای شهیدمان، گفته بودند، مردم را به مسئولین تصمیم‌گیر بدبین نکنید. و این جماعت جیغ جیغ کنان، همه این کارها را که آقا گفتند نکنید، کردند. تازه می‌گفتند هیئت اندیشه‌ورز دارند و جزوه از ریز ریز بیانات آقای شهید.... و آششان را هی شور و شورتر کردند و هی هم زدند! وقتی بچه های رسانه ای، دلسوزانه آمدند پیام آقا را درباره مذاکرات اخیر نشان سرکرده ها دادند تا منطقی و مستند گفتگو کنند، اما با عصبانیت، پیام رهبر را گرفتند و پاره کردند. وسط این گفتگوهای صاحبان باصطلاح هیئت های اندیشه ورز، زیر گوش خبرنگار هم زدند، چنگ روی دستانش انداختند، گوش پلیس را گاز گرفتند و و و .... داستان این آشِ شورِ خونی، که بوی گند فتنه و نفاق می‌داد، وقتی شورتر شد که، هیچکدام از این رفتارها و توهین ها را گردن نمی‌گرفتند و می‌گفتند آنها که مثلا کتیبه حسینیه کشوردوست را پاره کردند از ما نبودند، یا می‌گفتند، عکس آقا مجتبی پاره نشد کشیده شد!! گفتند علما و مراجع را قبول ندارند، چون ما نظر خودمان را داریم!!!! و اما بعد رواق کشوردوست، جمع شد، خیلی‌هامان، آواره شدیم... دیدم خادمان کشوردوست، وقتی از رواق تکه تکه کم می‌شد، اشک می‌ریختند، خیلی از مردم هم... کودکی دو تا مادر پیدا کرد، قاضی حکم داد دو مدعی مادری این کودک، دو دست کودک را بگیرند و بکشند و با یک شمشیر نصفش می‌کنیم، نصف برای یک مادر، نصف برای مادر دیگر، و مادر واقعی دست کودک را رها کرد. بله کشوردوست جمع شد تا حرمت قتلگاه آقای شهیدمان حفظ شود. و اینگونه بود که رواق کشوردوست در محرابِ قتلگاه آقای شهیدمان، شهید شد.

❌☝️در مورد این پیام کانال جهان خبر و کانال اقای محمد شجاعی که از همان کانال فوروارد شده است👇👇👇

🚨☝️این متن در کانال رسمی آقای محمد شجاعی منتشر و از کانال جهان خبر فوروارد شده است. در ابتدای این متن به دو هدف اشاره شده است:👇 ✅ بازگشت رهبری به زندگی عادی ✅بازگشت رهبری به مدیریت کلان نظام این دو هدف برمبنای دو پیش فرض بیان شده:👇 ❌رهبر انقلاب زندگی عادی ندارند ❌ رهبر انقلاب در مدیریت کلان نظام نقشی ندارند ⚠️ابتدا ببینیم آیا این دو پیش فرض که منجر به هدف گذاری در این متن شده است صحیح است⁉️ ✅اینکه به دلایل امنیتی رهبر انقلاب زندگی عادی ندارند و مسائل امنیتی بیش از پیش در زندگی شخصی ایشان جاری است صحیح است. ❌ اما اینکه گفته شود رهبری باید به مدیریت کلان نظام برگردند به این معناست که محدودیت‌های مربوط به امنیت رهبر انقلاب، منجر شده است که ایشان در مدیریت کلان نظام نقشی نداشته باشند. آیا این #گزاره #صحیح است؟ 📛با بررسی جریانات این مدت کوتاه رهبری ایشان، خلاف این ادعا ثابت میشود‌. 🟡نمونه‌ی واضح نقش مدیریتی رهبر انقلاب نه فقط در مسائل کلان نظام ، بلکه در جزئیات امور مهم مثل متن توافقنامه اخیر است که به گفته آقای زاکانی، این متن ۲۵ بار رفت و برگشت داشته است و رهبری خواستار اصلاحاتی در متن توافق بودند 👈و نهایتا با وجود اعلام "علی الاصول نظری دیگر"، اجازه امضای متن نهایی را صادر کردند.(به حسن نظر) 👀بنابراین ایشان در این موضوع نقش مدیریتی خود را ایفا کردند. همینطور در سایر امور مانند فرماندهی کل قوا و مواردی دیگر مانند تایید ۱۴ شرطی که در بیانیه شعام ذکر شده است نقش مدیریتی ایشان روشن است. 👈بنابراین دسترسی به ایشان درباره مسائلی که مربوط به مدیریت ایشان است هرچند سخت‌تر، ولی امکان پذیر بوده است و همچنان بر امور جاری کشور مسلط هستند. 🚨بنابراین نباید "زندگی در شرایط امنیتی" را با "عدم مدیریت" خلط کرد.🚨 حال به بررسی راهکاری که در متن مذکور آمده است می‌پردازیم.👇 راهکاری که بیان شده یک #تهدید #جمعی و گسترده ست که از نظر فنی و عملی بسیار #اغراق آمیز بیان شده است. آیا این تهدید اصلا امکان پذیر است⁉️ 🔴 اینکه با صرف بیان این تهدید، شرایط امنیتی رهبری عادی بشود آیا خودش تهدید جدی برای امنیت #رهبری نیست⁉️ 🔻 در حالی که دشمن نشان داده است هیچ خط قرمزی در تجاوزگری علیه کشورمان ندارد. چنین پیشنهادی در این سطح ادعا ، بیشتر شبیه #شعار است تا برنامه عملی. نویسنده هیچ توضیحی نمی‌دهد که این کار چگونه، با چه ظرفیت و با چه پیامدهایی انجام می‌شود. #تخریب «تمام» شریان‌های مالی، نفتی، گازی و شبکه‌های ارتباطی بین‌المللی (کابل‌های زیردریایی) در «عرض چند ساعت»، نیازمند ظرفیت فوق‌العاده‌ای است که اجرای آن بسیار پیچیده، زمان‌بر و پرمخاطره است. 🔸این ادعا فاقد مبنای فنی روشن است. 📛نویسنده هیچ اشاره‌ای به پیامدهای متقابل و گسترده این اقدام نکرده است. 👌چنین اقدامی نه تنها به #دشمن، بلکه به خود #ایران و #متحدانش نیز آسیب جدی وارد می‌کند (مانند خودتحریمی فلج‌کننده). 😊 این «عدم توجه به پیامدها» یک ضعف تحلیلی جدی است. اما این سوال نیز مطرح می‌شود که منبع اینگونه نظرات کجاست⁉️ کدام کارشناس حوزه امنیتی و نظامی چنین راهکاری را مطرح کرده است⁉️ محتوای چنین متونی که بیشتر بر پایه تحریک #احساسات نوشته شده است که عملا قابلیت اجرایی ندارد، منجر به ایجاد چه توقعات #غیرمعقولی در جامعه می‌شود⁉️      ╭┅───────┅╮ @porseshgar📻🌿 ╰┅───────┅╯

#تبیین #جهاد_تبیین #رسانه ⬅️وقتی روایت دشمن از زبان خودی تکرار می‌شود اگر چند دقیقه تیترهای رسانه‌هایی مثل ایران‌اینترنشنال را مرور کنید، یک الگوی ثابت در آن‌ها می‌بینید؛ مجموعه‌ای از روایت‌ها که مدام تکرار می‌شود: کودتا در ارکان قدرت، فساد گسترده در مسئولان، اختلاف در رأس نظام، خیانت مدیران، فروپاشی دولت، ضعف نظامی ایران، دیکتاتوری سیاسی و پایان قدرت منطقه‌ای. نکته مهم این نیست که این رسانه‌ها چنین ادعاهایی را مطرح می‌کنند؛ بالاخره رسانه‌ایی که آشکارا در جبهه مقابل تعریف شده، طبیعی است چنین خطی را دنبال کند مسئله اصلی جای دیگری است: وقتی همین مفاهیم و همین چارچوب تحلیلی، عیناً در فضای داخلی بازتولید می‌شود در جنگ شناختی، دشمن فقط خبر نمی‌سازد؛ «چارچوب ذهنی» می‌سازد یعنی مجموعه‌ای از کلیدواژه‌ها و روایت‌ها را طراحی می‌کند تا مخاطب جهان را از همان زاویه ببیند وقتی این چارچوب جا افتاد، دیگر لازم نیست خود رسانه خارجی حرف بزند؛ همان روایت از دهان افراد دیگر هم تکرار می‌شود. به همین دلیل در بسیاری از تحلیل‌های داخلی، بدون اینکه گوینده حتی مخاطب مستقیم رسانه‌های معاند باشد، همان خط مفهومی تکرار می‌شود: همه چیز فروپاشیده، همه مدیران فاسدند، کشور در آستانه سقوط است، کودتا شده هیچ دستاوردی وجود ندارد و تنها تصویر ممکن از آینده، بن‌بست است در اینجا مسئله این نیست که نقد وجود نداشته باشد نقد و حتی نقد تند، لازمه پویایی هر جامعه‌ای است اما تفاوت مهمی میان «نقد واقعی» و «بازنشر روایت دشمن» وجود دارد نقد واقعی مسئله را برای حل شدن مطرح می‌کند؛ اما روایت جنگ شناختی مسئله را برای ناامید کردن بزرگ می‌کند(معیار مناسبی است در فهم نوشته و اخبار منتشر شده در بعضی کانال‌ها) در نقد واقعی، ضعف‌ها گفته می‌شود اما در کنار آن تصویر کلی نیز دیده می‌شود اما در روایت جنگ شناختی، واقعیت‌ها گزینش می‌شوند تا یک نتیجه خاص ساخته شود: القای فروپاشی به همین دلیل گاهی ممکن است فردی در خانه حتی ماهواره نداشته باشد و مخاطب رسانه‌های معاند هم نباشد، اما اگر دقت کنیم می‌بینیم همان مفاهیم و همان چارچوب تحلیلی را تکرار می‌کند؛ چون روایت دشمن از مسیرهای دیگری وارد ذهن جامعه شده است. این همان نقطه‌ای است که باید مراقب آن بود در جنگ شناختی همیشه مهم نیست چه کسی حرف را می‌زند؛ مهم این است که «چارچوب حرف» از کجا آمده است. اگر خروجی تحلیل‌ها ناامیدی مطلق، القای فروپاشی و بی‌اعتبار کردن همه ارکان باشد، حتی اگر نیت گوینده خیر باشد، نتیجه آن چیزی جز تقویت همان خط رسانه‌ای دشمن نخواهد بود. در چنین فضایی، مسئولیت نخبگان و تحلیلگران این است که میان «نقد اصلاح‌گر» و «بازنشر روایت تخریبی» مرز بگذارند. چون در جنگ روایت‌ها، گاهی خطرناک‌ترین اتفاق این نیست که دشمن چه می‌گوید؛ خطرناک‌تر این است که روایت او از زبان خودی‌ها تکرار شود. ✍ #سعید_سپاهی