01:20

چشم پوشی کن ~

انسان موجود عجیبی است؛ او به همه‌چیز، حتی به پست‌ترین شرایط، خو می‌گیرد و عادت می‌کند. ما خود را شریف، اخلاق‌مدار و منزه می‌پنداریم، اما این فقط تا زمانی است که دنیای بیرون با ما مدارا می‌کند. شرافتِ بسیاری از ما، تنها محصولِ نبودِ "وسوسه" است. کافی است گرسنگی، ترس یا قدرت، ما را در تنگنای انتخاب قرار دهند؛ آن‌جاست که نقاب‌ها فرو می‌افتند و حقیقتِ عریانِ درونمان آشکار می‌شود. ما نه آن‌قدر که فکر می‌کنیم خوبیم، و نه آن‌قدر که تظاهر می‌کنیم نجیب؛ ما فقط هنوز به اندازه کافی "محک" نخورده‌ایم

چشمِ کوته‌بینِ من، گنجایشِ تماشای تمامیِ تو را ندارد

گنبد نصفه نیمه ات کفاف

بارونی~