چند صائب سر به زانو در غم زلفش نهم؟ ‏عاقبت مغز مرا فکر پریشان می‌خورد - صائب تبریزی

در و که کامل نبندی نمیدونی بادِ بعدی که بیاد میبندتش یا بازش میکنه این میشه بلاتکلیفی... تو زندگیت همیشه یا برو بیرون یا بیا تو و بعدش درو محکم ببند. اجازه نده هیچکس بلاتکلیف نگهت داره !

دقت کرده‌اید جملات وارونه چگونه است؟ گنج، جنگ می‌شود. درمان، نامرد و قهقهه، هق هق. ولی دزد همان دزد است و درد همان درد است و گرگ همان گرگ. آری نمی‌دانم چرا من ، نم زده است و یار، رأی عوض کرده است. راه گویی هار شده و روز به زور می‌گذرد، آشنا را جز در انشا نمی‌بینی و چه سرد است این درس زندگی، اینجاست که مرگ برایم گرم می‌شود چرا که درد همان درد است.

رنجِ دانستن دَمار از جانِ انسان میکشد، خوش بحال بی‌خیالان، جاهلان، خوش باوران :)

آن‌ها مرا نمی‌شناختند؛ فقط با آنچه در وهم و خیالشان واقع بود، تطبیقم می‌دادند. چه بسا که من بیش از آن بودم!

اغراق نمی‌کند ، غمش بلندای آسمان را گریان می‌کند .

-

لَرزه‍‌ بر دستان و لُکنت بر زبان و نبضِ تند.. وصفِ حالم، چون ببینم یک نظر چشمِ تورا!

بقول فریدون‌فرخزاد اگر هر کسی تاوان نفهمی خودش رو می‌داد، قطعاً این دنیا جای منصفانه‌تری برای زندگی بود!

از من عبور می‌کنی و دم نمی‌زنی تنها دلم خوش است که شاید ندیده‌ای:)