امروز تو حیاط مدرسه یه دخترِ فکر کنم سال اولی نشسته بود و داشت گریه میکرد ؛ و خیلی حس بد و غمگینی داشتم از این‌که نمیدونستم مشکلش چیه و کاری از دستم برنمی‌اومد . .

اون روزی که وقت کنم با خیال راحت و بدون عذاب وجدان همه سریالامو به نوبت ببینم و یه دونشون رو هم از قلم نندازم اون روز عید منه .

#عزیزترین_من : )

واقعا اگه هر چیزی رو تو موقعیت خودش بگی و حرفتو بزنی هی رو هم تلنبار نمیشه که یهو گند بخوره تو همه چیز .

<3

یه واقعیتی وجود داره آدم هایی که مشکلات روحی دارن خواسته یا ناخواسته آدم های تاکسیکی هستن، مخصوصاً تو روابط. گریزناپذیره! این یه فکته و باعث میشه بخوام خودم رو هر چه زودتر محو کنم نمیخوام ادامه پیدا کنم! نمیخوام مشکلاتی که الان باهاشون درگیرم بعدها تو قالب مشکلات دیگه تو اطرافیان و مهم‌تر از اون، تو بچه‌هام ادامه پیدا کنه! بچه! هاها حتی فکر کردن راجع به "بچه" تو این سن مضحک و از طرفی وحشتناکه اینکه مجبورم از این سن راجع بهش فکر کنم وحشتناک‌تر هم هست. به هرحال این واقعیت که در آینده میتونم رو بچه هام اثر منفی بگذارم و اینکه غم و اندوه حالا بخشی از وجودم شده و فکر میکنم هیچ وقت ازم جدا نمیشه بلکه تنها ممکنه کمرنگ‌تر بشه، منو از برقراری هر ارتباط جدی‌ای منع میکنه و ترغیبم میکنه بخوام هرچه زودتر از روی زمین محو بشم!

به طور فوری و اورژانسی به تابستون بعد از کنکور نیاز دارم .

—

میمیرم اگه تو نگیری تحویلم ؛

میمیرم اگه تو بگردونی روتو ؛

تو شبایی که یادِ کربلا هستم ،