من نمیدونم چمه ولی آدمای غمگین و در هم شکسته رو دوست دارم .. شدیدا عاشق افراد محزون و گمشدهام و فقط تا زمانی که همینجورن ... خوب که بشن دیگه نه🗿
آدم مزخرفیام کلا.
غم رو میتونم حسش کنم
تنها عنصر قابل حس
برای همین وقتی همه خالی از احساسن و سیاه ؛ غم میدرخشه تو صورت محزونا .. غم زیباترشون میکنه چون احساس به چهرشون میبخشه ..
شاید برای اینه که غمگینا دوستداشتنیترن و زیباتر ، چون یه احساس واقعی دارن .
منظورمو از احساس واقعی میدونید دیگه ؟
غم واقعیه
نمیشه تظاهر به غم کرد
غمی که تو چهره دیده میشه واقعیه
نمیدونم میفهمید چی میگم یا نه ولی اون غم واقعی که تو چهره دیده میشه اون کاملا یه احساس غلیظه اصلا نمیشه اکتش کرد 🤷♀
مفقود 🇵🇸
میدونی چرا غم از همه ی احساسات اصیل تره؟
چون مثل یه کاتالیزور عمل میکنه بازده و محصول همه احساسات رو افزایش میده یجورایی شبیه مواد تورو نسخ خودش میکنه
آدمای غمگین صرفا آدمای اصیلین چون احساسات درخشانی دارن ن تنها وقتی غمگینت بلکه زمان شادی هم میدرخشن