_

من بریدم دل ز تو اما خدایی جانِ من سر به بالین می‌نهی،درد نداری در دلت؟!

قصه اینجاست که شب بود و هوا ریخت بهم.. من چنان درد کشیدم که خدا ریخت بهم . .

-

خواستم بهت بگم دلتنگ توام ولی دونستم چیزی رو عوض نمی‌کنه پس وانمود کردم دلتنگت نبودم . .

در سرم غُوغا،دلم سودا ،تنم دَرد است ز ماتَم ها . . »

-

ذوقِ آغوش تو ؛ پروای ِگُنَه برد ز یادم .

+نظرت راجب عشق چیه؟

ببین عزیزِ من. این سوالا چیه؟ از من نپرس عشق چیه؟ من از کجا بدونم. فکر کنم حافظ هم نمی‌دونست. می‌دونست که سَر و تهشو توی یه غزل هم‌می‌آورد. نمی‌دونست که هِی غزل، هِی تغزل. یه تاریخِ ادبیات لَنگ این سواله. خواجو، عراقی، سعدی، اون‌که لباس نداشت، کی بود؟ باباطاهرو می‌گم. همه وِل معطل. حتی ناصرخسرو که گفت من آنم که در پای خوکان نریزم، مَر این قیمتی لفظِ دُرّ دَری را ... و‌ توی وطن دنبال عشق می‌گشت هم تهش نفهمید و مُرد. ول کن آقا. اصلا فلسفهٔ عشق به اینه که ندونی چرا و چگونه.