انبوهی از احساساتم و همهشون با هم قاطی شدن. دلتنگی، اضطراب، دلواپسی، دوستداشتن، تنفر، دلتنگی، دلتنگی به توانِ هزار. خستهم.
درست مثل نبات چوبداری که در یک فنجان چای فرومیپاشد یک روز، یک زمان، یک لحظه که کسی تصورش را نمیکند آنجا را ترک میکنی. همه گمان میکنند به یکباره رفتی در حالی که مدتهاست از قرار با خودت برای رفتن گذشته است. میروی و دیگر میدانی که چیزی بخاطر نبودنت در جهان تغییر نخواهد کرد.