ترس آدم ها را نمیکشد، نا امیدی آدم ها را نمیکشد، اما "ندانستن" میتواند آدم ها را بکشد.
هر آن چیزی که از ندانستن ریشه بگیرد میتواند کشنده باشد.
حتی جنگ هم جرئت ندارد جان کسی را بگیرد، جنگ هم زمانی شروع میشود که انسان ها حد و مرز مرزهایشان را نمیدانند، کشتار تنها کار" ندانستن" است. نادانی؛ آبشخور همه کاستی ها و زشتی ها است.
مردم از این نمیترسند که میخواهند بمیرند یا عزیزانشان را از دست بدهند؛ آنها از این وحشت دارند که نمیدانند این اتفاق"چه زمانی" خواهد افتاد.
در این موقعیت تو نمیتوانی حدس بزنی فردا از تو و زادگاهت تَلی از خاکستر مانده یا اطمینان حاصل کنی حتی خاکستر موشک هم به تو نمی رسد.
این است که کم کم شیره جان آدمی را میکشد و درخت وجودش را خشک میکند، انسان همیشه در جستجوی دانستن است، مهم ترین سوال انسان ها درباره "مرگ" است. آنها میخواهند بدانند مرگ دقیقا چیست و چگونه میتوانند آن را بکشند، انسان ها گمان میکنند مرگ بخشی از زندگی است و زندگی هم مختص انسان هاست و اینگونه است که آنها میتوانند با کشتن انسان ها مرگ را بکشند، یعنی هر زندگی در مقابل یک مرگ. آنها بازی خطرناکی را شروع کردند که حتی قوانین آن را نمیدانند.
انسان ها اگر درباره چیزی ندانند از آن خواهند ترسید، ترس از تاریکی هم از این قبیل است، اما آنها نمیدانند که روشنایی هم همان تاریکی است؛ اما از نوع آگاهانه. بخاطر همین است که بین تاریکی و روشنایی نبرد راه میندازند تا بدانند کدام یک بیشتر میداند.
اگر در همان ابتدا شیشه ی عمرمان را به دست مان میدادند که تاریخ انقضایش بر روی آن نوشته شده بود دیگر این تشریفات و آزمون و خطا کردن لازم نبود.
انسان ها خیلی چیز ها را نمیدانند، راست میگویند" ما را درد همین نفهمیدن ها میکشد".
_جوانی در جنگ، قسمت نامعلوم.
