دوم باید شوق داشته باشیم به سمت خدا..

سوم باید خوف و ادب داشته باشیم تا مثل یه ترمز به بیراهه نریم!

امید لازمه راه خداست ولی اگر این امید با خوف و ادب همراه نباشه مثل یه ماشین بی ترمز میمونه که انسان با سرعت از جاده خدا بیرون میره!!

درست که مومن باید همیشه به خدا امید داشته باشه و حسن ظن داشته باشه و بدونه همیشه درهای رحمت الهی بازه اگر کسی به سوی خدا دست دراز بکنه خدا اونو رها نمیکنه هرچند گناه کار باشه!🌿

راه خدا به سوی همه بازه..

اگر مومن به خدا حسن ظن داشته باشه و خوش گمان باشه رابطه اش با خدا خوب میشه و با خدا انس میگیره..

اما گاهی امید و رجاء بیش از حد موجب این میشه که انسان تنبل و بیخیال بشه و فکر کنه که هرچی کوتاهی بکنه خدا ازش میگذره اما اگر امید با خوف و ادب همراه باشه هیچ وقت آفت پیدا نمیکنه!(:

واسه همینه که وقتی محبت انسان به خدا زیاد بشه و با خدا انس پیدا کنه گاهی فراموش می کنه که اون بنده ضعیف هستش و محتاج و فقیر خدا!!

اگر از عشق و محبت به خدا اشک میریزی ولی از ترس خدا گریه و زاری نمی کنی حواست باشه که داری به بیراهه میری!!

پس در کنار محبت و رجا خوف هم لازمه..🌿

خدا سر و پا نور هستش از خدا جز خوبی و رحمت سر نمیزنه پس این خوف ما در حقیقت به این معنی هستش که مبادا خدا دستمون رو رها کنه و یا به تعبیر دقیق‌تر ترس ما از این هستش که مبادا از او غافل بشیم و دامان رحمت خدا رو رها کنیم و از او جدا بشیم که جدایی منشا همه بیچارگی ها در دنیا و عذاب آخرت ماست..

اثر خوف و ادب این هستش که ادب یعنی انسان حریم خودش رو میشناسه و پاشو از گلیمش دراز تر نمیکنه و حالت ذلت و خاکساری خودش رو در نزد خدا حفظ می کنه..