درست که مومن باید همیشه به خدا امید داشته باشه و حسن ظن داشته باشه و بدونه همیشه درهای رحمت الهی بازه اگر کسی به سوی خدا دست دراز بکنه خدا اونو رها نمیکنه هرچند گناه کار باشه!🌿

راه خدا به سوی همه بازه..

اگر مومن به خدا حسن ظن داشته باشه و خوش گمان باشه رابطه اش با خدا خوب میشه و با خدا انس میگیره..

اما گاهی امید و رجاء بیش از حد موجب این میشه که انسان تنبل و بیخیال بشه و فکر کنه که هرچی کوتاهی بکنه خدا ازش میگذره اما اگر امید با خوف و ادب همراه باشه هیچ وقت آفت پیدا نمیکنه!(:

واسه همینه که وقتی محبت انسان به خدا زیاد بشه و با خدا انس پیدا کنه گاهی فراموش می کنه که اون بنده ضعیف هستش و محتاج و فقیر خدا!!

اگر از عشق و محبت به خدا اشک میریزی ولی از ترس خدا گریه و زاری نمی کنی حواست باشه که داری به بیراهه میری!!

پس در کنار محبت و رجا خوف هم لازمه..🌿

خدا سر و پا نور هستش از خدا جز خوبی و رحمت سر نمیزنه پس این خوف ما در حقیقت به این معنی هستش که مبادا خدا دستمون رو رها کنه و یا به تعبیر دقیق‌تر ترس ما از این هستش که مبادا از او غافل بشیم و دامان رحمت خدا رو رها کنیم و از او جدا بشیم که جدایی منشا همه بیچارگی ها در دنیا و عذاب آخرت ماست..

اثر خوف و ادب این هستش که ادب یعنی انسان حریم خودش رو میشناسه و پاشو از گلیمش دراز تر نمیکنه و حالت ذلت و خاکساری خودش رو در نزد خدا حفظ می کنه..

خوف و ادب هم بدون محبت و شوق ضرر داره و انسان رو متوقف میکنه چون کسی که فقط میترسه به سوی خدا نمیتونه پرواز کنه و خودشو تو دامن خدا نمیندازه!

پس امید و محبت موتور حرکت در جاده و خوف و ادب حفاظ این جاده هستش و ما باید همیشه تلاش کنیم تا تعادل رو حفظ کنیم و باید تو مسیر با هر دو بال حرکت کنیم تا پرواز موفق آمیزی داشته باشیم:) 💙🕊️

می‌گویند در دل هر اناری، یک دانه‌ی بهشتی‌ست... اما ما که هیچوقت نمی‌فهمیم بین آن همه دانه کدامش آن دانه‌ی بهشتی‌ست... به همین دلیل، همیشه می‌گویند یک انار را تا دانه‌ی آخر کامل بخورید... حالا هم... این مسیر بندگی‌، مثل دانه‌های انار می‌ماند... ما نمی‌دانیم که کی، کجا، کدام یکی از این کارها قرار هست آن دانه بهشتی باشد که ما را به خدا می‌رساند! برای همین هم باید دانه‌های بهشتی انار زندگیمان را سفت بچسبیم که یکی از آن‌ها هم از دستمان نرود:)!