همه چیز و همه خانواده و همه کس ما خداست؛ ول معطل موندیم منتظر بنده‌هاش‌‌..

هی منتظریم یکی بهمون محبت کنه؛ بابا ایناها به قول استاد پناهیان؛ چشماتو باز کن ببین چقدر خدا دوسِت داره..!

به خودش قسم که نشناختیمش .. و باز هم به خودش قسم که هیچوقت هم نمی‌تونیم اونطور که شایسته‌یِ این خدای بی نهایته بشناسیمش..

شاید با خودتون بگید چرا نباید منتظر محبت بقیه باشیم؟ پس عشق و محبت زمینی جایگاهی نداره؟

حقیقت اینه که عشقی که ما رو به خدا برسونه، خیلی هم لازمه؛ ولی گدایی کردن محبت از بنده‌های خدا..!

اصلا بنظرم این عشقا کَمه؛ مارو سیراب نمی‌کنه. واسه روحِ کمال خواهیِ ما کفایت نمی‌کنه. خوبه ها؛ولی کافی نیست

دوست داشتن زیادیِ آدما توقع رو بالا می‌بره.

توقع که بالا بره... انتظارات بالا می‌ره

و وقتی انتظارات بالا رفت دلخوری های بیشتری به وجود میاد!

درحالیکه بابا بیخیال ... دوسمون داشتن که دمشون گرم دوستشون داشتیم که چه بهتر.

ببین دنیا به عشق و محبت بینِ آدما می‌چرخه ها؛ اما انتظار نداشته باشید.

دنیا و آدما ، تا ابد ما رو دوست ندارن. نهایتا وقتی مُردیم هم اونی که خیلی دوسمون داشته باشه یه مدتی ناراحته و گریه می‌کنه، بعد به زندگی عادی بر می‌گرده، ناچاره که به زندگی عادی برگرده! روز قیامتم که هرکسی میزنه توی سرش واسه خودش ...