واقعا اون بعضی هارو درک نمیکنم کشور خودته ، مردم کشور خودته اگه خانواده خودتون هم بود میتونستی خوشحال باشی؟
نوشته بود؛
همیشه تصورم از جنگ، خط مقدم بود و کمکهای پشت جبهه. کلاشینکف و سنگر و تانک بود و سرودهای دستهجمعیِ جبهه. بستهبندی کمکهای مردمی بود و بافتن شالگردن و کلاه، کوک زدن روی پارچهی مردانهی خاکی رنگ و کمپوت در جعبه چیدن. در مخیلهام نمیگنجید این روزها را. که در خانه نشسته باشیم و خط مقدم، آسمان باشد و پدافند و موشک. که رسانه شود قدرت تصویرسازی میدان. که کنج خانه نشسته باشیم اما با سلاح چند اینچیِ کف دستمان تایپ کنیم و درمیان فضای غبارآلود جهانی، طرف درست تاریخ را نشان دهیم. :) حال میفهمم چرا آقا و سیدِ ما خطابمان کردند: "افسرانِ جنگِ نرم!" و چرا فرمودند: "خرمشهرها در پیش است!"