زمان فرسود دیدم هرچه از عهدِ ازل دیدم زهی این عشقِ عاشق‌كش كه عهدِ بی زمان دارد

ببین داسِ بلا ای دل مشو زین داستان غافل كه دستِ غارتِ باغ است و قصدِ ارغوان دارد

درون‌ها شرحه شرحه‌ست از دم و داغ جدایی ها بیا از بانگِ نی بشنو كه شرحی خون فشان دارد

دهانِ سایه می‌بندند و باز از عشوه عشقت خروشِ جانِ او آوازه در گوشِ جهان دارد

هیچ چیز کشنده‌تر از صبور بودن نیست.

نه مرا طاقت غربت نه تو را خاطر قربت دل نهادم به صبوری که جز این چاره ندانم ..

گفتم فراق را به صبوری دوا کنم ؛ صبرم زیاد نیست ، چرا ادعا کنم؟!

ای کوه تو فریاد من امروز شنیدی؛ دردیست در این سینه که همزاد جهان است.... از داد و وداد آن همه گفتند و نکردند! یا رب چقدر فاصله‌ی دست و زبان است؟ خون می‌چکد از دیده در این کنج صبوری.. این صبر که من می‌کنم افشردن جان است... .

در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم اصلا به تو افتاد مسیرم که بمیرم

یک قطره آبم که در اندیشه دریا افتادم و باید بپذیرم که بمیرم

[ یا چشم بپوش از من و از خویش برانم یا تنگ در آغوش بگیرم که بمیرم ]

این‌ کوزه ترک خورد! چه جای نگرانیست من ساخته از خاک کویرم که بمیرم