ولی من چقدر، قدر این نعمت ها رو دونستم؟ از این نعمت ها چه بهره ای بردم؟ چطور شکر گزار بودم برای غمِ امام حسین که خدا تو دلم گذاشت؟

خب یک شکرگزاری که زبانیِ.. شکر گزاریِ عملی هم اینطوریه که از نعمتِ داده شده، در راه بندگی خدا و یاری دین خدا استفاده کنیم.

غمِ امام حسین غمِ کربلا من رو چقدر به خدا نزدیکتر کرد؟ بندگیِ من قبل از محرم با بعد از محرم فرقی هم کرده؟ گریه برای امام حسین چطوری منُ بنده تر میکنه؟ من چطور با شرکت تو روضه ها، دین خدا رو یاری کنم که تونسته باشم یه کوچولو هم که شده شکرگزاریِ این نعمت رو کرده باشم؟

امام رضا جان فرمودند: ای پسر شبیب اگر بر حسین(ع) گریه کنی تا اینکه اشکهایت بر گونه‎هایت جاری شود، خداوند گناهانی که مرتکب شدی، چه بزرگ و چه کوچک، چه کم و چه زیاد را می‎بخشد».

این یعنی یک فرصت طلایی برای رهایی از بند گناه.... فرصتی برای سبک کردن قلب و روح... یعنی فراهم کردن زمینه برای دریافت هدایت الهی... چقدر از این فرصت بهره بردیم؟ اشک و سوز دل کافیه؟

به قول آیت الله مصباح یزدی حسین فقط برای گریه نیامده. این اقل چیزی است که از سیدالشهدا می‌توانید استفاده کنید. حسین را دوست بدارید تا شبیه او شوید..!

این محبت باید ما رو به معرفت برسونه وقتی اهل معرفت شدیم اهل طاعت میشیم

یعنی چی؟!

وقتی یکی رو خیلی دوست داشته باشیم دوست داریم بیشتر بشناسیمش ببینیم چی دوست داره تا انجامش بدیم چی خوشحالش میکنه تا همون کار رو بکنیم قطعا وقتی یکی رو دوست داشته باشیم خلاف میل و عقیده ی اون کاری نمیکنیم که برنجونیمش! هر کاری بگه میکنیم. محبت که زیاد بشه طاعت هم بیشتر میشه این یعنی مسیرِمحبت، معرفت ،طاعت

اصلا عاشقِ دلداده شبیه محبوبش میشه

مُطیع میشه

ما که از عشق امام حسین قلبمون سوخته ما که دلداده ی امام حسینیم ما که محبت امام حسین تو رگ و خونمون جاریه.... چقدر معرفت پیدا کردیم به اماممون؟ چقدر اهل طاعت شدیم؟ چقدر بنده تر شدیم؟ حاضریم برای این عشق چه کار کنیم؟