گویند در عالم بی‌خیالی به سر میبری اما نمی‌دانند روز تا شب فکر توام .

دلتنگی شبیهِ یه دردِ پنهونِ لایه به لایس ، تو جمعیت حرف میزنی و میخندی و به روزمرگیت میرسی اما نهایتا به محض اینکه تنها بشی ، دستتو میگیری به اولین ستون و تکیه میدی بهش و چشماتو از درد فشار میدی ، از درد خم میشی . دلتنگی شبیهِ زخمیه که بُرشش روی انگشتات به یه سانتم نمیرسه ، اما عمقش تا مغز استخونته .

عزیزم تو هیچ وقت نمیفهمی من چی میگم . تو خودتو از چشم من نمیتونی ببینی که بفهمی چی میگم !

چه کردی با جهانم که به دور از یادِ تو ، قلبم نمی‌لرزد ، نمی‌کوبد ، نمی‌خندد ، نمی‌رقصد !

ز بیقراری های ما فارغ است خاطرِ او .

دلتنگی خیلی خفه کنندست ، یهو دستتو میگیره پرتت میکنه تو خاطرات .

از چشم هایت شروع شد ، دوست داشتنت را می‌گویم ..

اینجاست که شهریار میگه : چشم خود بستم که دیگر چشم مستش ننگرم ' ناگهان‌ دل داد زد دیوانه من میبینمش !

من دارم سعی میکنم جوری نشون بدم که انگار هیچی واسم مهم نیست ولی شب که میشه خاطرات از روم رد میشن .

ولی ‌دلتنگی از یه حدی به‌صورت فیزیکی خودش رو بروز میده . انگار یه وزنه ست که میاد روی قفسه سینه‌ات جا رو واسه درست نفس کشیدن تنگ میکنه :)

اگه میدونستی چقدر دلتنگتم خودت از نبودت خجالت میکشیدی .

حقیقتش من زندگی نمیکنم فقط شبامو صبح میکنم همین !