ما عددی نیستیم ولی صد رقم خاطر خواتیم .

و تو چه دانی که چه کرد درد ِفراقت با من ،

و او ذوق ِقلب ِکوچک ِمن شد .

تا تو باشی که در این دل خبری از غم نیست :) !

و اما عزیزِ روزهایِ طولانی‌ام ؛ تو کسی بودی که حتی تصورِ آغوشت مرا از غم‌هایِ گلوگیر نجات می‌داد .

اما عزیزم تو همیشه و هر لحظه حسرت بودی شبیه اشکِ روی گونه ، بعدِ هربار از دست دادن . شبیه بغض توی گلو ، بعدِ هربار نرسیدن . همون آهِ توی سینه ، بعد هربار مرور کردن !

من انقدر به دوست داشتنت ادامه میدم ، تا خاک منو بغل کنه .

دلتنگی دیگه چه کوفیته ؟ انگار باید همه پروانه‌هایی که داشتن ؛ تو قلبت پرواز میکردن و بالا بیاری .

بی تو شبیهِ تلخیِ تاریخ ایرانم .

و توآخرین ذوق ِمن ، برای ِدوست داشتن ِیه آدمی !

ولی کاش میدونستی تو این دنیا هیچی اندازه ی تو برای من مهم نیست .

اما من قبل ِتو نمیدونستم میشه این حجم از دلتنگی رو تجربه کرد .