و اما عزیزِ روزهایِ طولانی‌ام ؛ تو کسی بودی که حتی تصورِ آغوشت مرا از غم‌هایِ گلوگیر نجات می‌داد .

اما عزیزم تو همیشه و هر لحظه حسرت بودی شبیه اشکِ روی گونه ، بعدِ هربار از دست دادن . شبیه بغض توی گلو ، بعدِ هربار نرسیدن . همون آهِ توی سینه ، بعد هربار مرور کردن !

من انقدر به دوست داشتنت ادامه میدم ، تا خاک منو بغل کنه .

دلتنگی دیگه چه کوفیته ؟ انگار باید همه پروانه‌هایی که داشتن ؛ تو قلبت پرواز میکردن و بالا بیاری .

بی تو شبیهِ تلخیِ تاریخ ایرانم .

و توآخرین ذوق ِمن ، برای ِدوست داشتن ِیه آدمی !

ولی کاش میدونستی تو این دنیا هیچی اندازه ی تو برای من مهم نیست .

اما من قبل ِتو نمیدونستم میشه این حجم از دلتنگی رو تجربه کرد .

در آغوش این سکوت حزین هنوز یاد تو سرمایه ی حیات من است .

‌کار از رگ گذشته دیگه آقای شاملو ، خواستنش شده تمنای سلول به سلول این تن .

چشمان تو زیباتر از آن است که روزی چشم دیگری خیره کند دیده ی ما را ..

من کجا و غزل و قافیه و شعر کجا ! این تو بودی که شدی باعث شاعر شدنم .